ciężki rumień wielopostaciowy
Wskazanie

Ciężki rumień wielopostaciowy (erythema multiforme major) to ostre, często nawracające schorzenie skórno-śluzówkowe o podłożu immunologicznym, charakteryzujące się pojawieniem się typowych zmian tarczowatych (tzw. target lesions) na skórze oraz zajęciem błon śluzowych. W przeciwieństwie do postaci łagodnej, ciężki rumień wielopostaciowy wiąże się z zajęciem co najmniej dwóch błon śluzowych i może prowadzić do poważnych powikłań.

Najczęstszą przyczyną ciężkiego rumienia wielopostaciowego jest infekcja wirusem opryszczki pospolitej (HSV), rzadziej reakcje polekowe, infekcje Mycoplasma pneumoniae lub inne czynniki infekcyjne. Wystąpienie choroby często poprzedza gorączka, bóle stawów i ogólne osłabienie. Kluczowym elementem diagnostyki jest ocena kliniczna oraz w niektórych przypadkach badanie histopatologiczne.

W leczeniu ciężkiego rumienia wielopostaciowego stosuje się przede wszystkim glikokortykosteroidy ogólnoustrojowe, takie jak Encorton (prednizon) lub Metypred (metyloprednizolon). W przypadkach o etiologii opryszczkowej zaleca się acyklowir (Zovirax, Heviran) lub walacyklowir (Valtrex). Przy ciężkim przebiegu z zajęciem błon śluzowych można zastosować dożylne immunoglobuliny (Kiovig, Privigen), a w przypadkach opornych na leczenie – leki immunosupresyjne jak azatiopryna (Imuran) lub cyklosporyna (Cyclaid, Sandimmun Neoral).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z ciężkim rumieniem wielopostaciowym wiążą się z zapobieganiem powikłaniom dotyczącym błon śluzowych, zwłaszcza w obrębie jamy ustnej, oczu i narządów płciowych, które mogą prowadzić do bliznowacenia i długotrwałych dysfunkcji. Wyzwaniem jest również zapobieganie nawrotom choroby, które występują u około 30% pacjentów, szczególnie w przypadkach związanych z zakażeniem HSV. Kluczowe jest szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia oraz właściwa pielęgnacja zmian na błonach śluzowych, co wymaga często multidyscyplinarnego podejścia z udziałem dermatologa, okulisty i innych specjalistów.