łuszczycowe zapalenie stawów
Wskazanie

Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) to przewlekła choroba zapalna stawów występująca u około 30% pacjentów z łuszczycą skóry. Choroba charakteryzuje się zapaleniem stawów obwodowych, kręgosłupa oraz przyczepów ścięgnistych, któremu często towarzyszy łuszczyca skóry i paznokci. ŁZS zazwyczaj rozwija się pomiędzy 30. a 50. rokiem życia, a częstość występowania jest podobna u obu płci.

Objawy ŁZS obejmują ból, obrzęk i sztywność stawów, szczególnie palców rąk i stóp, często z charakterystycznym „palcem kiełbaskowatym” (dactylitis). Zapalenie może dotyczyć również kręgosłupa, stawów krzyżowo-biodrowych, kolanowych czy biodrowych. U pacjentów obserwuje się również zmiany skórne typowe dla łuszczycy, dystrofię paznokci oraz zapalenie przyczepów ścięgnistych (enthesitis).

W leczeniu ŁZS stosuje się podejście stopniowane. W terapii pierwszego rzutu wykorzystuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jak Diclac, Metindol czy Meloxivis. W przypadku nieskuteczności NLPZ włącza się klasyczne leki modyfikujące przebieg choroby (csDMARDs), przede wszystkim metotreksat (Metex, Ebetrexat, Namaxir), leflunomid (Arava) lub sulfasalazynę (Sulfasalazin EN).

W przypadku braku odpowiedzi na csDMARDs, stosuje się leki biologiczne, takie jak inhibitory TNF-α (Humira, Enbrel, Simponi, Cimzia), inhibitory IL-17 (Cosentyx, Taltz), inhibitory IL-12/23 (Stelara) lub inhibitory IL-23 (Tremfya, Skyrizi). Alternatywą jest stosowanie małocząsteczkowych inhibitorów kinaz janusowych (Xeljanz, Rinvoq, Olumiant).

Największe trudności w leczeniu ŁZS wiążą się z jego heterogennym charakterem i różnorodnością objawów. Wyzwaniem jest dobranie odpowiedniej terapii do dominujących objawów (zapalenie stawów obwodowych, osiowych, przyczepów ścięgnistych czy zmian skórnych). Istotnym problemem jest również postępująca destrukcja stawów prowadząca do niepełnosprawności oraz współistnienie chorób towarzyszących, jak zespół metaboliczny, choroby sercowo-naczyniowe czy depresja, które komplikują leczenie.

Monitorowanie skuteczności terapii wymaga regularnej oceny aktywności choroby przy użyciu zwalidowanych skal, jak DAPSA czy MDA, oraz oceny progresji zmian strukturalnych w badaniach obrazowych. Istotne jest również wczesne rozpoznanie i leczenie choroby, co zmniejsza ryzyko nieodwracalnych uszkodzeń stawów i poprawia długoterminowe rokowanie.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl