wysypka polekowa
Wskazanie

Wysypka polekowa to niepożądana reakcja skórna wywołana przyjmowaniem leków. Może przybierać różne formy kliniczne: od łagodnych zmian rumieniowych, poprzez pokrzywkę, osutki plamisto-grudkowe, aż po ciężkie reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella). Wysypki polekowe występują u około 2-3% hospitalizowanych pacjentów i stanowią istotny problem kliniczny.

Najczęstszymi lekami wywołującymi wysypki są antybiotyki (szczególnie beta-laktamowe, np. Amoksiklav, Taromentin, Zinnat), sulfonamidy (Biseptol), leki przeciwpadaczkowe (Tegretol, Depakine), niesteroidowe leki przeciwzapalne (Ibuprom, Nurofen, Diclofenak) oraz allopurynol (Milurit). Czas od rozpoczęcia stosowania leku do wystąpienia wysypki jest różny – od kilku godzin do kilku tygodni, co często utrudnia prawidłową diagnostykę.

W leczeniu wysypek polekowych podstawowe znaczenie ma odstawienie leku wywołującego reakcję. W łagodniejszych przypadkach stosuje się leki przeciwhistaminowe (Zyrtec, Claritine, Aleric) oraz miejscowe glikokortykosteroidy (Dermovate, Elocom, Cutivate). W cięższych postaciach konieczne może być zastosowanie ogólnoustrojowych glikokortykosteroidów (Encorton, Metypred), a w przypadkach zagrażających życiu – hospitalizacja i intensywne leczenie.

Największe trudności w leczeniu wysypek polekowych to prawidłowa identyfikacja leku sprawczego (zwłaszcza gdy pacjent przyjmuje wiele preparatów jednocześnie), różnicowanie z innymi chorobami skóry oraz postępowanie w przypadku konieczności stosowania leku, który wcześniej wywołał reakcję. W takich sytuacjach stosuje się protokoły desensytyzacji lub poszukuje alternatywnych leków z innych grup chemicznych. Istotnym problemem jest również ryzyko reakcji krzyżowych pomiędzy lekami o podobnej strukturze chemicznej.