niewydolność serca wysokorzutowa

Niewydolność serca wysokorzutowa (high-output heart failure) to rzadka postać niewydolności serca charakteryzująca się prawidłową lub zwiększoną frakcją wyrzutową lewej komory oraz podwyższonym rzutem serca, przy jednoczesnym występowaniu typowych objawów niewydolności krążenia.

W przeciwieństwie do klasycznej niewydolności serca, gdzie rzut serca jest obniżony, w postaci wysokorzutowej dochodzi do nadmiernego obciążenia układu krążenia zwiększonym przepływem krwi. Główne przyczyny obejmują: niedokrwistość, przetoki tętniczo-żylne, nadczynność tarczycy, chorobę beri-beri, ciążę, sepsę oraz niektóre nowotwory.

Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia) wykazujących zwiększony rzut serca przy zachowanej lub zwiększonej frakcji wyrzutowej, oraz identyfikacji choroby podstawowej. Leczenie koncentruje się przede wszystkim na usunięciu przyczyny pierwotnej, przy jednoczesnym stosowaniu standardowej terapii niewydolności serca, dostosowanej do mechanizmów patofizjologicznych.

Niewydolność wysokorzutowa stanowi istotne wyzwanie diagnostyczne ze względu na odmienną patofizjologię w porównaniu do typowej niewydolności serca, przy podobnej manifestacji klinicznej. Wczesne rozpoznanie i identyfikacja przyczyny podstawowej mają kluczowe znaczenie dla skutecznego leczenia i poprawy rokowania.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl