ostra małopłytkowość przemijająca
Wskazanie

Ostra małopłytkowość przemijająca to schorzenie charakteryzujące się nagłym spadkiem liczby płytek krwi poniżej wartości referencyjnych (150 tys./µl). W przeciwieństwie do przewlekłej małopłytkowości immunologicznej, ma charakter samoograniczający i zazwyczaj ustępuje samoistnie w ciągu kilku tygodni do kilku miesięcy. Najczęściej występuje u dzieci, często po przebytym zakażeniu wirusowym (np. wirusem Epsteina-Barr, cytomegalowirusem, parwowirusem B19).

W leczeniu ostrej małopłytkowości przemijającej stosuje się głównie leki w przypadku, gdy liczba płytek spada do wartości zagrażających krwawieniem lub gdy występują objawy skazy krwotocznej. Podstawowymi preparatami są kortykosteroidy (Encorton, Metypred, Dexaven), dożylne immunoglobuliny (Kiovig, Octagam, Privigen, Flebogamma) oraz, w wybranych przypadkach, leki stymulujące produkcję płytek, takie jak agoniści receptora trombopoetyny (Revolade, Nplate).

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z ostrą małopłytkowością przemijającą jest ocena rzeczywistego ryzyka krwawienia, które nie zawsze koreluje z liczbą płytek krwi. Dodatkowo wyzwaniem jest ustalenie właściwego momentu rozpoczęcia farmakoterapii, gdyż zbyt wczesne włączenie leków, szczególnie kortykosteroidów, może narażać pacjenta na niepotrzebne działania niepożądane, podczas gdy opóźnienie leczenia może skutkować poważnymi krwawieniami. Istotnym problemem jest również różnicowanie z innymi przyczynami małopłytkowości, które mogą wymagać odmiennego postępowania.

W przypadkach opornych na standardowe leczenie lub nawracających epizodach małopłytkowości konieczne może być zastosowanie leków immunosupresyjnych (Azatiopryna, Cyklofosfamid) lub rozważenie splenektomii. Ważnym elementem terapii jest również edukacja pacjenta w zakresie unikania leków przeciwpłytkowych (np. aspiryna) oraz aktywności zwiększających ryzyko urazów podczas okresu małopłytkowości.