zapalenie stawów w przebiegu sarkoidozy
Wskazanie

Zapalenie stawów w przebiegu sarkoidozy to jedna z pozapłucnych manifestacji sarkoidozy, wielonarządowej choroby zapalnej o nieznanej etiologii, charakteryzującej się tworzeniem nieserowaciejących ziarniniaków. Dotyczy około 10-15% pacjentów z sarkoidozą, przy czym może pojawić się na każdym etapie choroby. Najczęściej zajmuje duże stawy (kolana, kostki, łokcie), a objawy obejmują ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości oraz sztywność poranną.

W leczeniu zapalenia stawów w przebiegu sarkoidozy stosuje się głównie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jako terapię pierwszego rzutu. W Polsce dostępne są preparaty takie jak Ibuprom, Nurofen, Diclac, Majamil, Metindol. W przypadku nieskuteczności NLPZ, stosuje się glikokortykosteroidy (GKS), np. Encorton, Metypred, Medrol. Przy oporności na GKS lub konieczności redukcji ich dawki, wdraża się leki modyfikujące przebieg choroby, jak metotreksat (Metex, Methofill), azatiopryna (Imuran, Azathioprine VIS) czy leflunomid (Arava).

W ciężkich, opornych przypadkach coraz częściej stosuje się leki biologiczne, głównie inhibitory TNF-alfa, takie jak infliksymab (Remicade, Remsima, Inflectra) czy adalimumab (Humira, Hyrimoz). W niektórych przypadkach pomocne mogą być miejscowe iniekcje glikokortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol) bezpośrednio do zajętego stawu.

Największą trudnością w leczeniu zapalenia stawów w przebiegu sarkoidozy jest różnicowanie z innymi chorobami reumatologicznymi, gdyż objawy mogą przypominać reumatoidalne zapalenie stawów czy choroby z kręgu spondyloartropatii. Wyzwaniem jest również przewlekły charakter schorzenia, które może nawracać mimo leczenia. Decyzja o intensyfikacji terapii wymaga rozważenia potencjalnych korzyści względem ryzyka działań niepożądanych, szczególnie w przypadku glikokortykosteroidów długotrwale stosowanych. Dodatkowym problemem jest monitorowanie aktywności choroby podstawowej (sarkoidozy) w różnych narządach i dostosowywanie leczenia do aktualnego obrazu klinicznego.