liszajec opryszczkowaty
Wskazanie

Liszajec opryszczkowaty (łac. impetigo herpetiformis) to rzadka, ciężka dermatoza zapalna, która najczęściej występuje u kobiet w ciąży, zazwyczaj w trzecim trymestrze. Choroba charakteryzuje się wysiewem drobnych, jałowych krostek na rumieniowym podłożu, które zlewają się i tworzą większe zmiany. Początkowo zmiany pojawiają się w zgięciach, pachwinach i okolicach narządów płciowych, a następnie rozprzestrzeniają się obwodowo na całe ciało.

Liszajcowi opryszczkowatemu często towarzyszą objawy ogólnoustrojowe takie jak gorączka, złe samopoczucie, nudności, wymioty, biegunka oraz zaburzenia elektrolitowe. Stan ten wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż nieleczony może prowadzić do poważnych powikłań, w tym hipokalcemii, która stanowi zagrożenie dla życia matki i płodu.

W leczeniu liszajca opryszczkowatego stosuje się przede wszystkim kortykosteroidy systemowe, takie jak Encorton, Metypred czy Dexaven. W przypadkach opornych na leczenie lub u pacjentek niebędących w ciąży można zastosować retinoidy (Neotigason), jednak są one przeciwwskazane w ciąży ze względu na działanie teratogenne. Istotną rolę odgrywa suplementacja wapnia i witaminy D, a w ciężkich przypadkach może być konieczne stosowanie cyklosporyny (Sandimmun, Cyclaid).

Największe trudności w leczeniu liszajca opryszczkowatego wiążą się z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa zarówno matce, jak i rozwijającemu się płodowi. Wybór leków jest ograniczony przez potencjalne działania niepożądane na płód. Dodatkowo, monitorowanie i korygowanie zaburzeń elektrolitowych, szczególnie poziomu wapnia, stanowi wyzwanie terapeutyczne. Po porodzie objawy choroby zwykle ustępują, jednak istnieje ryzyko nawrotu w kolejnych ciążach. Współpraca wielospecjalistyczna obejmująca dermatologa, ginekologa i neonatologa jest kluczowa dla skutecznego leczenia.