przewlekły zespół Guillaina-Barrégo
Wskazanie

Przewlekły zespół Guillaina-Barrégo, znany również jako przewlekła zapalna demielinizacyjna polineuropatia (CIDP), jest rzadkim schorzeniem neurologicznym charakteryzującym się postępującym osłabieniem i zaburzeniami czucia w kończynach. W przeciwieństwie do klasycznego zespołu Guillaina-Barrégo, który ma ostry przebieg, forma przewlekła rozwija się powoli, przez okres co najmniej 8 tygodni, a objawy utrzymują się miesiącami lub latami.

Przewlekły zespół Guillaina-Barrégo występuje, gdy układ odpornościowy atakuje osłonki mielinowe nerwów obwodowych, prowadząc do demielinizacji i zaburzenia przewodnictwa nerwowego. Objawy obejmują symetryczne osłabienie mięśni (zwykle rozpoczynające się od kończyn dolnych), zaburzenia czucia, drętwienie, mrowienie, bóle neuropatyczne oraz osłabienie lub brak odruchów ścięgnistych. Choroba może przebiegać z okresami zaostrzeń i remisji.

W leczeniu przewlekłego zespołu Guillaina-Barrégo stosuje się przede wszystkim terapie immunomodulujące. Dożylne immunoglobuliny (IVIG) są często lekiem pierwszego wyboru (preparaty dostępne w Polsce: Kiovig, Privigen, Octagam, Flebogamma, Panzyga). Alternatywnie stosuje się plazmaferezę, która polega na mechanicznym usuwaniu przeciwciał z osocza. W przypadkach opornych na leczenie lub w celu podtrzymania remisji stosuje się leki immunosupresyjne, takie jak prednizon (Encorton), azatiopryna (Imuran), cyklofosfamid (Endoxan) czy mykofenolan mofetylu (CellCept).

Największą trudnością w leczeniu przewlekłego zespołu Guillaina-Barrégo jest jego nawrotowy charakter oraz potrzeba długotrwałej terapii immunosupresyjnej, która wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych. Istotnym wyzwaniem jest również oporność na standardowe leczenie u części pacjentów. Około 30% chorych nie odpowiada wystarczająco na terapię pierwszej linii, co wymaga zastosowania kombinacji leków lub eksperymentalnych metod leczenia, takich jak rytuksymab (MabThera) czy cyklosporyna (Sandimmun).

Leczenie wymaga multidyscyplinarnego podejścia i obejmuje nie tylko farmakoterapię, ale również rehabilitację neurologiczną, która jest kluczowa dla zachowania funkcji mięśni i zapobiegania przykurczom. Monitorowanie pacjentów pod kątem powikłań, takich jak zaburzenia autonomiczne, niewydolność oddechowa czy zakażenia oportunistyczne związane z immunosupresją, stanowi istotny element opieki nad chorymi z przewlekłym zespołem Guillaina-Barrégo.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl