zapalenie serca w gorączce reumatycznej
Wskazanie

Zapalenie serca w gorączce reumatycznej to poważne powikłanie, które rozwija się u około 50-60% pacjentów z gorączką reumatyczną. Jest to autoimmunologiczna reakcja organizmu na przebyte zakażenie paciorkowcami z grupy A, gdzie przeciwciała skierowane przeciwko bakteriom atakują również tkanki serca. Zapalenie może obejmować wsierdzie, osierdzie i mięsień sercowy, przy czym najczęstszą manifestacją jest zapalenie wsierdzia prowadzące do uszkodzenia zastawek.

Diagnoza zapalenia serca w gorączce reumatycznej opiera się na kryteriach Jonesa, badaniu echokardiograficznym oraz oznaczaniu przeciwciał przeciw antygenom paciorkowcowym. Charakterystyczne objawy obejmują szmery sercowe (szczególnie szmer niedomykalności zastawki mitralnej), powiększenie serca, niewydolność serca oraz zaburzenia rytmu serca. Obecność objawów kardiologicznych stanowi jedno z głównych kryteriów diagnostycznych gorączki reumatycznej.

W leczeniu zapalenia serca w gorączce reumatycznej stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię, której celem jest eradykacja paciorkowca. Stosuje się penicylinę benzatynową (Debecylina), amoksycylinę (Amoksiklav, Duomox) lub w przypadku alergii na penicyliny – makrolidy takie jak erytromycyna (Erythromycinum) czy azytromycyna (Azimycin, Sumamed). Do zwalczania procesu zapalnego wykorzystuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, najczęściej kwas acetylosalicylowy (Aspirin, Polopiryna) oraz w cięższych przypadkach glikokortykosteroidy (Encorton, Metypred).

W ostrym okresie choroby niezbędne jest również leczenie niewydolności serca, jeśli występuje. Stosuje się wtedy inhibitory ACE (Prestarium, Enarenal), beta-blokery (Betaloc, Concor), diuretyki (Furosemid, Torasemid) oraz digoksynę (Digoxin). W przypadku ciężkiego uszkodzenia zastawek może być konieczna interwencja kardiochirurgiczna, szczególnie gdy dochodzi do istotnej hemodynamicznie niedomykalności zastawki mitralnej lub aortalnej.

Największe trudności w leczeniu zapalenia serca w gorączce reumatycznej związane są z późnymi powikłaniami, głównie przewlekłą wadą serca. Pomimo skutecznej eradykacji paciorkowca i opanowania ostrego procesu zapalnego, u wielu pacjentów dochodzi do trwałego uszkodzenia zastawek, wymagającego długotrwałego leczenia kardiologicznego, a niekiedy interwencji kardiochirurgicznej. Dodatkowym wyzwaniem jest wtórna profilaktyka nawrotów, wymagająca regularnych iniekcji penicyliny benzatynowej przez wiele lat, co znacząco wpływa na jakość życia pacjentów i ich compliance. Kluczowe znaczenie ma też edukacja pacjentów dotycząca konieczności profilaktyki infekcyjnego zapalenia wsierdzia przy zabiegach stomatologicznych i innych procedurach inwazyjnych.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl