zapalenie stawów w sarkoidozie
Wskazanie

Zapalenie stawów w sarkoidozie jest jednym z objawów pozapłucnych tej wielonarządowej choroby ziarniniakowej o nieznanej etiologii. Artropatia sarkoidalna występuje u około 10-15% pacjentów z sarkoidozą, najczęściej w ostrej postaci choroby, często towarzysząc rumieni guzowatemu i zapaleniu błony naczyniowej oka (zespół Löfgrena). Dotyczy głównie dużych stawów, szczególnie skokowych, kolanowych i nadgarstkowych, z symetrycznym zajęciem.

Zapalenie stawów w przebiegu sarkoidozy ma zazwyczaj ostry, samoograniczający się charakter, trwający od kilku tygodni do kilku miesięcy. W niektórych przypadkach może jednak przejść w formę przewlekłą. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniach radiologicznych, oznaczeniu poziomu enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) oraz biopsji zajętych tkanek w celu potwierdzenia obecności nieserowaciejących ziarniniaków.

W leczeniu zapalenia stawów w sarkoidozie stosuje się początkowo niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak Diclofenak (Diclac), Meloksykam (Movalis), Nimesulid (Aulin) czy Naproksen (Anapran). W przypadkach opornych na NLPZ lub o większym nasileniu objawów wdraża się glikokortykosteroidy, np. Prednizon (Encorton), Metyloprednizolon (Medrol) lub Deksametazon (Dexaven), które są szczególnie skuteczne w tłumieniu reakcji ziarniniakowej.

W przewlekłych postaciach zapalenia stawów w sarkoidozie lub w przypadku nietolerancji sterydów stosuje się leki modyfikujące przebieg choroby, takie jak Metotreksat (Metex, Methofill), Azatiopryna (Imuran), Leflunomid (Arava) czy Hydroksychlorochina (Plaquenil). W przypadkach opornych rozważa się terapię biologiczną, głównie inhibitorami TNF-α, jak Infliksymab (Remicade, Remsima, Inflectra) czy Adalimumab (Humira, Amgevita).

Największymi trudnościami w leczeniu pacjentów z zapaleniem stawów w sarkoidozie są: różnicowanie z innymi chorobami reumatycznymi (zwłaszcza z reumatoidalnym zapaleniem stawów), monitorowanie aktywności choroby podstawowej, która może przebiegać z zajęciem wielu narządów, oraz właściwe zbilansowanie korzyści i ryzyka długotrwałej terapii immunosupresyjnej. Problemem jest również nieprzewidywalny przebieg choroby – u części pacjentów może dojść do samoistnej remisji, podczas gdy u innych rozwija się przewlekła postać z trwałym uszkodzeniem stawów i tkanek okołostawowych.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl