śródmiąższowe zapalenie rogówki o podłożu kiłowym
Wskazanie

Śródmiąższowe zapalenie rogówki o podłożu kiłowym to schorzenie okulistyczne będące konsekwencją późnego okresu kiły wrodzonej. Charakteryzuje się występowaniem obustronnego, niesymetrycznego zapalno-degeneracyjnego procesu w głębokich warstwach rogówki. Typowo objawia się u pacjentów w wieku 5-20 lat jako postępujące zmętnienie rogówki, któremu towarzyszy światłowstręt, łzawienie i stopniowe pogarszanie ostrości wzroku.

Rozpoznanie stawiane jest na podstawie obrazu klinicznego oraz dodatnich wyników badań serologicznych w kierunku kiły (VDRL, FTA-ABS, TPHA). Istotne jest powiązanie z innymi objawami kiły wrodzonej, takimi jak triada Hutchinsona (zmiany w uzębieniu, głuchota i zapalenie rogówki), siodełkowaty nos czy malformacje podniebienia.

Leczenie śródmiąższowego zapalenia rogówki o podłożu kiłowym obejmuje terapię przyczynową oraz objawową. Podstawą jest antybiotykoterapia ogólnoustrojowa – stosuje się penicylinę krystaliczną (Penicillina crystallisata) lub w przypadku nadwrażliwości na penicyliny – doksycyklinę (Doxycyclinum, Dotur, Doxycycline). Lokalnie stosuje się krople steroidowe, takie jak Dexamethasone (Dexamethason WZF) czy Flarex, aby zmniejszyć stan zapalny rogówki.

Największą trudnością w leczeniu jest nieodwracalność zmian w rogówce powstałych w wyniku długotrwałego procesu zapalnego. Pomimo skutecznego leczenia przyczynowego, zmętnienia rogówki mogą się utrzymywać, powodując trwałe upośledzenie widzenia. W zaawansowanych przypadkach może być konieczne przeprowadzenie przeszczepu rogówki. Istotnym wyzwaniem jest również konieczność długotrwałej terapii i monitorowania pacjenta, a także leczenie całej rodziny ze względu na zakaźny charakter choroby podstawowej.

Profilaktyka poprzez wczesne wykrywanie i leczenie kiły u kobiet ciężarnych pozostaje kluczowym elementem zapobiegania temu schorzeniu. Ważna jest współpraca okulisty z dermatologiem i specjalistą chorób zakaźnych w celu zapewnienia kompleksowej opieki nad pacjentem.