skóra łojotokowa
Skóra łojotokowa charakteryzuje się nadmierną produkcją sebum przez gruczoły łojowe, co prowadzi do powstania błyszczącej, tłustej powierzchni, szczególnie w obrębie tzw. strefy T (czoło, nos, broda). Ten typ skóry jest predysponowany do rozwoju dermatozy łojotokowej oraz trądziku, ze względu na zwiększoną kolonizację przez drożdżaki Malassezia oraz zmiany w składzie lipidów skórnych.
Podstawowym objawem skóry łojotokowej jest nadmierne wydzielanie sebum, które objawia się błyszczeniem skóry, rozszerzonymi porami i tendencją do powstawania zaskórników i wyprysków. Pacjenci często zgłaszają szybkie przetłuszczanie się włosów, łojotokowe zapalenie skóry głowy (łupież tłusty) oraz nieestetyczny wygląd skóry twarzy.
W postępowaniu terapeutycznym kluczowe znaczenie ma odpowiednia pielęgnacja z zastosowaniem łagodnych środków myjących o neutralnym pH, preparatów normalizujących wydzielanie sebum oraz substancji przeciwgrzybiczych i przeciwzapalnych. W przypadkach nasilonych zmian stosuje się miejscowe retinoidy, kwas azelainowy lub pochodne imidazolu. Przy współistnieniu trądziku może być konieczne wdrożenie systemowej terapii antybiotykowej lub retinoidowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica różowata – Etiologia i przyczyny
Grzybica różowata (Pityriasis versicolor) to powierzchowna infekcja grzybicza skóry wywołana przez drożdżaki z rodzaju Malassezia, głównie M. globosa, M. furfur oraz M. sympodialis. Drożdżaki te są naturalnym składnikiem flory skóry u ponad 90% zdrowych dorosłych, jednak choroba rozwija się w wyniku przejścia formy drożdżowej w formę mycelialną i nadmiernego namnażania się grzybów, szczególnie w obszarach bogatych w gruczoły łojowe (klatka piersiowa, plecy, szyja). Czynniki ryzyka obejmują ciepły, wilgotny klimat, hiperhidrozę, skórę łojotokową, zaburzenia hormonalne, osłabienie układu odpornościowego oraz predyspozycje genetyczne. Patogeneza zmian pigmentacyjnych wiąże się z produkcją kwasu azelainowego przez Malassezia, który hamuje tyrozynazę i prowadzi do hipopigmentacji, oraz z reakcją zapalną skóry powodującą hiperpigmentację. Choroba ma charakter przewlekły i nawracający, a czynnik etiologiczny pozostaje stałym elementem flory skóry, co utrudnia całkowite wyleczenie.
forma mycelialna, forma strzępkowa, gruczoły łojowe, grzybica różowata, grzybica skóry, Helicobacter pylori, hiperhidroza, hiperpigmentacja, hipopigmentacja, kortykosteroidy, kwas azelainowy, leki immunosupresyjne, Malassezia, Malassezia furfur, Malassezia globosa, Malassezia sympodialis, melanocyty, peroksydacja lipidów, pityriasis versicolor, Pityrosporum, skóra łojotokowa, tyrozynaza, zapalenie skóry, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica różowata – Epidemiologia
Grzybica różowata (Tinea versicolor) jest powszechną powierzchowną infekcją grzybiczą skóry wywołaną przez drożdżopodobne grzyby z rodzaju Malassezia (M. furfur, M. globosa, M. sympodialis). Prewalencja choroby wykazuje silną zależność od klimatu: w krajach tropikalnych i subtropikalnych sięga 30-50%, w klimacie umiarkowanym wynosi 1-4%, a w chłodnych regionach, np. Szwecji, spada do 1,1%. W USA częstość występowania szacuje się na 2-8%. Choroba najczęściej dotyka młodych dorosłych w wieku 15-30 lat, co wiąże się ze zwiększoną produkcją sebum w okresie dojrzewania. Czynniki ryzyka obejmują gorący i wilgotny klimat, nadmierną potliwość (31,8% pacjentów w badaniu indyjskim), tłustą skórę (21,1%), noszenie okluzyjnej odzieży, immunosupresję, choroby współistniejące (cukrzyca, choroba Cushinga) oraz stosowanie kortykosteroidów i preparatów na bazie olejów. Występuje z podobną częstością u obu płci i we wszystkich grupach etnicznych.
choroba Cushinga, cukrzyca, dermatofit, dermatoskopia, dermatoskopia fluorescencyjna, grzybica różowata, hyperhidrosis, immunosupresja, infekcja grzybicza skóry, kortykosteroid, łojotokowe zapalenie skóry, łupież, Malassezia furfur, Malassezia globosa, Malassezia sympodialis, niedobór odporności, pityriasis versicolor, preparat KOH, prewalencja, sebum, skóra łojotokowa, Tinea versicolor