przewlekła pokrzywka
Wskazanie

Przewlekła pokrzywka to schorzenie dermatologiczne charakteryzujące się nawracającymi, swędzącymi bąblami na skórze (pokrzywką) utrzymującymi się dłużej niż 6 tygodni. Wyróżnia się pokrzywkę przewlekłą spontaniczną, gdy zmiany pojawiają się bez uchwytnej przyczyny, oraz pokrzywkę przewlekłą indukowaną, wywoływaną przez określone bodźce (np. zimno, ciepło, ucisk, promieniowanie słoneczne). Schorzenie to dotyka około 1% populacji i może znacząco obniżać jakość życia pacjentów.

Leczenie przewlekłej pokrzywki opiera się na stopniowanym podejściu terapeutycznym. Lekami pierwszego wyboru są preparaty przeciwhistaminowe drugiej generacji w standardowych dawkach, takie jak: Zyrtec, Allertec (cetyryzyna), Claritine, Loratan (loratadyna), Zodac, Alerzina (cetryzyna), Hitaxa, Dasselta (desloratadyna), Telfast, Allegra (feksofenadyna), Xyzal, Zenaro (lewocetyryzyna). W przypadku braku odpowiedzi dawkę można zwiększyć nawet do czterokrotności dawki standardowej.

Jeśli leczenie przeciwhistaminowe nie przynosi poprawy, kolejnym krokiem jest włączenie omalizumabu (Xolair), przeciwciała monoklonalnego anty-IgE, które wykazuje wysoką skuteczność w leczeniu przewlekłej pokrzywki spontanicznej. W przypadkach opornych na leczenie rozważa się cyklosporynę (Cyclaid, Sandimmun Neoral), montelukast (Montelukast Bluefish, Astmodil) lub krótkotrwałe kursy glikokortykosteroidów (Encorton, Metypred) podczas zaostrzeń.

Największe trudności w leczeniu przewlekłej pokrzywki obejmują identyfikację czynników wyzwalających, szczególnie w przypadkach pokrzywki przewlekłej spontanicznej, gdzie przyczyna często pozostaje nieznana. Oporność na standardowe dawki leków przeciwhistaminowych jest powszechna, a długotrwałe stosowanie wysokich dawek może wiązać się z działaniami niepożądanymi. Dostęp do terapii biologicznej (omalizumab) bywa ograniczony ze względu na wysokie koszty. Przewlekły charakter schorzenia wymaga długotrwałego leczenia i monitorowania, co stanowi wyzwanie zarówno dla pacjenta, jak i lekarza. Istotnym problemem jest także negatywny wpływ choroby na jakość życia pacjentów, co może prowadzić do zaburzeń snu, depresji i obniżenia wydajności w pracy.