rumień wysiękowy wielopostaciowy
Wskazanie

Rumień wysiękowy wielopostaciowy (erythema exsudativum multiforme, EEM) to ostra, samoograniczająca się choroba skóry i błon śluzowych o podłożu immunologicznym. Występuje najczęściej jako reakcja na zakażenia wirusowe (szczególnie wirusem HSV typu 1 i 2) oraz bakteryjne (np. Mycoplasma pneumoniae), rzadziej na leki. Choroba charakteryzuje się występowaniem typowych zmian skórnych w postaci „tarcz strzelniczych” (target lesions) – okrągłych, wielobarwnych wykwitów z centralnym pęcherzem lub pęcherzem otoczonym przez pierścienie zaczerwienienia.

W zależności od nasilenia objawów wyróżnia się postać mniejszą (EEM minor) z zajęciem do 10% powierzchni skóry i postać większą (EEM major, zespół Stevensa-Johnsona) z zajęciem powyżej 10% powierzchni skóry oraz znacznym zajęciem błon śluzowych. Objawy ogólne mogą obejmować gorączkę, złe samopoczucie, bóle stawów i mięśni. W cięższych przypadkach mogą wystąpić zaburzenia oddychania, przełykania i widzenia.

W leczeniu rumienia wysiękowego wielopostaciowego stosuje się przede wszystkim leki przeciwhistaminowe (np. Zyrtec, Claritine, Hitaxa), kortykosteroidy miejscowe (Elocom, Cutivate, Laticort) oraz ogólnoustrojowe (Encorton, Metypred, Dexaven). W przypadkach wywołanych infekcją HSV profilaktycznie stosuje się leki przeciwwirusowe (Heviran, Herpesin, Zovirax). Przy ciężkim przebiegu choroby z zajęciem błon śluzowych konieczna może być hospitalizacja i stosowanie immunoglobulin dożylnych (Kiovig, Octagam, Sandoglobulin).

Największą trudnością w leczeniu rumienia wysiękowego wielopostaciowego jest identyfikacja i eliminacja czynnika wywołującego. W przypadku nawrotowych postaci choroby szczególnie istotne jest wdrożenie długotrwałej profilaktyki przeciwwirusowej, jeśli przyczyną jest zakażenie HSV. Kolejnym wyzwaniem jest zapobieganie nadkażeniom zmian skórnych i śluzówkowych, co wymaga starannej pielęgnacji i stosowania odpowiednich preparatów antyseptycznych. W postaciach ciężkich problematyczne jest także leczenie objawów ogólnoustrojowych oraz zapobieganie powikłaniom związanym z odwodnieniem i niedożywieniem spowodowanym zajęciem błon śluzowych jamy ustnej i przełyku.