Leki w grupie
„leki przeciwłuszczycowe”

Leki przeciwłuszczycowe to szeroka grupa preparatów stosowanych w leczeniu łuszczycy – przewlekłej choroby zapalnej skóry o podłożu autoimmunologicznym. Działają one na różnych poziomach patogenezy choroby, hamując nadmierną proliferację keratynocytów, zmniejszając stan zapalny oraz modulując odpowiedź immunologiczną organizmu.

W zależności od postaci, nasilenia zmian łuszczycowych oraz indywidualnych cech pacjenta, leki przeciwłuszczycowe dzieli się na kilka głównych grup: preparaty miejscowe, fototerapię, leki ogólnoustrojowe klasyczne oraz leki biologiczne.

Leki miejscowe stanowią podstawę terapii łuszczycy o łagodnym i umiarkowanym nasileniu. Należą do nich: pochodne witaminy D3 (kalcypotriol – Daivonex, Sorel; takalcytol – Curatoderm), kortykosteroidy miejscowe (klobetazol – Dermovate, Clobederm; mometazon – Elocom; betametazon – Belosalic), dziegcie (preparaty apteczne), kwas salicylowy (preparaty złożone), retinoidy miejscowe (tazaroten) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus – Protopic; pimekrolimus – Elidel).

Leki ogólnoustrojowe klasyczne stosowane są w cięższych postaciach łuszczycy i obejmują: metotreksat (Metex, Trexan), cyklosporynę A (Cyclaid, Sandimmun Neoral), acytretynę (Neotigason) oraz apremilast (Otezla). Hamują one nadmierną proliferację komórek naskórka oraz wywierają działanie immunosupresyjne.

Leki biologiczne stanowią najnowocześniejszą grupę preparatów przeciwłuszczycowych. Działają one selektywnie na konkretne elementy układu immunologicznego zaangażowane w patogenezę łuszczycy. Obejmują inhibitory TNF-α (adalimumab – Humira; etanercept – Enbrel; infliksymab – Remicade, Remsima; certolizumab pegol – Cimzia), inhibitory IL-12/23 (ustekinumab – Stelara), inhibitory IL-17 (sekukinumab – Cosentyx; iksekizumab – Taltz; brodalumab – Kyntheum) oraz inhibitory IL-23 (guselkumab – Tremfya; ryzankizumab – Skyrizi; tyldrakizumab – Ilumetri).

Największą zaletą nowoczesnych terapii przeciwłuszczycowych jest ich wysoka skuteczność, szczególnie w przypadku leków biologicznych, które potrafią niemal całkowicie wyeliminować zmiany skórne. Ponadto, obecne terapie oferują wiele opcji dostosowanych do indywidualnych potrzeb pacjenta, co pozwala na personalizację leczenia i poprawę jakości życia chorych.

Do najważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem leków przeciwłuszczycowych należą: ryzyko immunosupresji i związanych z nią infekcji (szczególnie przy lekach biologicznych i klasycznych lekach ogólnych), hepatotoksyczność (metotreksat), nefrotoksyczność (cyklosporyna), teratogenność (retinoidy), a w przypadku kortykosteroidów miejscowych – atrofia skóry i tachyfilaksja przy długotrwałym stosowaniu. Dlatego terapia łuszczycy wymaga regularnego monitorowania i dostosowywania do aktualnego stanu pacjenta.

Lista leków w tej grupie

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl