Leki w grupie
„glikokortykosteroidy miejscowe”

Glikokortykosteroidy miejscowe to grupa leków przeciwzapalnych, immunosupresyjnych i przeciwalergicznych stosowanych w leczeniu różnych chorób skóry. Działają poprzez hamowanie procesów zapalnych, zmniejszenie obrzęku, świądu oraz hamowanie proliferacji komórek. Leki te wiążą się z receptorami glikokortykosteroidowymi w cytoplazmie komórek, co prowadzi do zahamowania syntezy cytokin prozapalnych i mediatorów zapalenia.

Glikokortykosteroidy miejscowe są klasyfikowane według siły działania na siedem grup (od I – najsilniejsze do VII – najsłabsze). Do najsilniejszych (grupa I) należą: klobetazol (Dermovate), betametazon dipropionian (Diprosone). Grupa II i III obejmuje: mometazon (Elocom), flutikazon (Cutivate), betametazon walerianian (Betnovate). W grupach IV i V znajdują się: hydrokortyzon maślan (Locoid), fluocynolon (Flucinar). Najsłabsze (VI i VII) to hydrokortyzon (Hydrocortisonum).

Podział ze względu na siłę działania pomaga w doborze odpowiedniego preparatu do konkretnej choroby skóry i jej lokalizacji. Glikokortykosteroidy o dużej sile działania stosuje się w schorzeniach o ciężkim przebiegu i na obszarach grubej skóry (np. dłonie, stopy), natomiast preparaty o mniejszej sile działania są zalecane do stosowania na twarzy, w fałdach skórnych i u dzieci.

Główne zalety stosowania miejscowych glikokortykosteroidów to szybkie działanie przeciwzapalne i przeciwświądowe, skuteczność w wielu dermatozach oraz dostępność w różnych postaciach (maści, kremy, lotiony, pianki), co pozwala na dobór odpowiedniej formy do rodzaju zmian skórnych i ich lokalizacji.

Najważniejsze zagrożenia związane ze stosowaniem tych leków obejmują efekty niepożądane przy długotrwałym stosowaniu, takie jak ścieńczenie skóry (atrofia), rozszerzenie naczyń krwionośnych (teleangiektazje), rozstępy, trądzik posteroidowy, zaburzenia pigmentacji oraz tzw. efekt odbicia po odstawieniu leku. Istnieje również ryzyko absorpcji ogólnoustrojowej przy stosowaniu silnych preparatów na dużych powierzchniach skóry, co może prowadzić do supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.

Ze względu na postać farmaceutyczną, glikokortykosteroidy miejscowe dzielą się na: maści (najlepsze do suchych, łuszczących się zmian), kremy (odpowiednie do ostrych, sączących zmian), lotiony i roztwory (stosowane na owłosioną skórę głowy), pianki (łatwe w aplikacji na duże powierzchnie) oraz żele (preferowane w zmianach na skórze owłosionej).

Lista leków w tej grupie

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl