wyprysk pieniążkowaty
Wskazanie

Wyprysk pieniążkowaty (łac. eczema nummulare) to przewlekła dermatoza zapalna charakteryzująca się występowaniem okrągłych lub owalnych, dobrze odgraniczonych zmian skórnych przypominających kształtem monety. Zmiany te najczęściej występują na kończynach dolnych, górnych oraz tułowiu i mogą mieć średnicę od 1 do kilku centymetrów. Towarzyszą im silny świąd, zaczerwienienie, łuszczenie się naskórka oraz niekiedy sączenie.

Etiologia wyprysku pieniążkowatego nie jest do końca poznana. Czynniki predysponujące obejmują suchość skóry, atopię, zakażenia (szczególnie Staphylococcus aureus), kontakt z alergenami oraz stres. Choroba ma tendencję do nawrotów, szczególnie w okresie jesienno-zimowym, gdy skóra jest bardziej narażona na przesuszenie.

W leczeniu miejscowym stosuje się przede wszystkim glikokortykosteroidy o średniej i dużej sile działania, takie jak Cutivate (flutykazonu propionian), Elocom (mometazonu furoinian), Dermovate (klobetazolu propionian) czy Belosalic (betametazon z kwasem salicylowym). W przypadkach z towarzyszącym zakażeniem bakteryjnym pomocne są preparaty łączone z antybiotykami, np. Triderm, Bedicort G czy Diprosone. Przy zmianach przewlekłych z nasilonym łuszczeniem skuteczne są inhibitory kalcyneuryny: Protopic (takrolimus) i Elidel (pimekrolimus).

W leczeniu ogólnym, w ciężkich przypadkach, stosuje się leki przeciwhistaminowe (Zyrtec, Claritine, Hitaxa), które zmniejszają świąd, a w opornych przypadkach – krótkotrwałą ogólną steroidoterapię (Encorton) lub cyklosporynę (Cyclaid, Sandimmun Neoral). Dla przywrócenia prawidłowej bariery naskórkowej niezbędne jest regularne stosowanie emolientów (Emolium, Atoderm, Bioderma, Cetaphil).

Największe trudności w leczeniu wyprysku pieniążkowatego związane są z jego przewlekłym i nawrotowym charakterem. Pacjenci często doświadczają frustracji z powodu długotrwałości terapii i okresów zaostrzeń. Wyzwaniem jest również zidentyfikowanie i wyeliminowanie czynników wywołujących, które mogą być różne u poszczególnych chorych. Długotrwałe stosowanie miejscowych glikokortykosteroidów wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak ścieńczenie skóry, teleangiektazje czy tachyfilaksja, co wymaga okresowego modyfikowania leczenia. Dodatkowym problemem jest częste współistnienie zakażeń bakteryjnych, które wymagają odpowiedniego postępowania przeciwbakteryjnego.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl