Leki w grupie
„leki keratolityczne”

Leki keratolityczne to substancje o zdolności do złuszczania i usuwania zrogowaciałej warstwy naskórka. Ich działanie polega na rozluźnianiu i rozpuszczaniu wiązań międzykomórkowych w warstwie rogowej naskórka, co prowadzi do złuszczania martwych komórek. Są powszechnie stosowane w dermatologii do leczenia schorzeń związanych z nadmiernym rogowaceniem skóry.

Do najważniejszych substancji o działaniu keratolitycznym należą: kwas salicylowy, kwas mlekowy, kwas glikolowy, mocznik (w stężeniu powyżej 10%), kwas retinowy oraz siarka. Każda z tych substancji charakteryzuje się nieco innym mechanizmem działania i skutecznością w zależności od leczonego schorzenia.

Wśród polskich preparatów zawierających substancje keratolityczne można wymienić: Keratolitin (kwas salicylowy), Pirolam (cyklopiroks z kwasem mlekowym), Acneroxid (nadtlenek benzoilu), Sal-Acid (kwas salicylowy), Keratolinium (mocznik z kwasem salicylowym), Xerial 30, 40, 50 (różne stężenia kwasu glikolowego), Uriage Keratosane 30 (mocznik), czy Kerium DS (kwas salicylowy i siarka).

Leki keratolityczne można podzielić na kilka podgrup w zależności od mechanizmu działania. Hydroksykwasy (kwas salicylowy, glikolowy, mlekowy) rozpuszczają cement międzykomórkowy. Retinoidy (kwas retinowy) regulują proces keratynizacji. Mocznik w wysokich stężeniach rozluźnia wiązania wodorowe w keratynie. Siarka ma działanie keratolityczne i przeciwbakteryjne.

Główną zaletą stosowania leków keratolitycznych jest ich skuteczność w leczeniu takich schorzeń jak łuszczyca, brodawki, odciski, modzele, łupież, trądzik, rogowacenie mieszkowe oraz ichtioza. Umożliwiają one także lepszą penetrację innych leków stosowanych miejscowo, co zwiększa skuteczność terapii łączonych. Wiele z tych substancji ma również dodatkowe właściwości przeciwzapalne czy przeciwbakteryjne.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków keratolitycznych obejmują przede wszystkim możliwość podrażnienia skóry, zwłaszcza przy stosowaniu wyższych stężeń. Mogą powodować zaczerwienienie, pieczenie, świąd lub przesuszenie skóry. Niewłaściwe stosowanie, szczególnie na dużych powierzchniach ciała, może prowadzić do absorpcji ogólnoustrojowej i działań niepożądanych. Kwas salicylowy wchłonięty w większych ilościach może powodować objawy salicylizmu. Należy zachować szczególną ostrożność stosując te preparaty u pacjentów z cukrzycą, neuropatią obwodową oraz zaburzeniami krążenia obwodowego.

Lista leków w tej grupie

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl