stan nadmiernego wysuszenia skóry
Wskazanie

Stan nadmiernego wysuszenia skóry (xerosis cutis) to częsty problem dermatologiczny charakteryzujący się zmniejszoną zawartością wody w warstwie rogowej naskórka. Występuje, gdy bariera lipidowa skóry zostaje naruszona, co prowadzi do zwiększonej utraty wody przez naskórek. Objawia się szorstkością, łuszczeniem, uczuciem ściągnięcia, czasem świądem i podrażnieniem.

Przyczyny nadmiernego wysuszenia skóry mogą być zarówno wewnętrzne (wiek, predyspozycje genetyczne, choroby układowe jak niedoczynność tarczycy, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca), jak i zewnętrzne (niska wilgotność powietrza, częste mycie, zwłaszcza gorącą wodą i silnymi detergentami, ekspozycja na słońce). Diagnoza opiera się na badaniu klinicznym i wykluczeniu innych dermatoz.

W leczeniu stosuje się preparaty nawilżające i natłuszczające. Na polskim rynku dostępne są m.in.: Cetaphil, Emolium, Bioderma Atoderm, La Roche-Posay Lipikar, Physiogel, CeraVe, Eucerin, Iwostin, Linum Emolient, Oilatum, Tolerans, Balneum. W cięższych przypadkach można stosować preparaty z mocznikiem (np. Keratoskinsil, Krem z mocznikiem GOCCE, Emolium Special) lub kwasem mlekowym (np. Kerabione, Lactacyd). Przy współistniejącym stanie zapalnym pomocne są kremy z dodatkiem kortykosteroidów (np. Elitasone, Laticort, Advantan).

Największe trudności w leczeniu nadmiernego wysuszenia skóry wynikają z konieczności systematycznego i długotrwałego stosowania preparatów pielęgnacyjnych. Pacjenci często przerywają terapię po uzyskaniu poprawy, co prowadzi do nawrotów. Wyzwaniem jest również eliminacja czynników prowokujących (zmiana nawyków higienicznych, unikanie drażniących detergentów, regulacja temperatury i wilgotności otoczenia). U pacjentów z chorobami współistniejącymi, np. atopowym zapaleniem skóry czy łuszczycą, leczenie wymaga kompleksowego podejścia i często połączenia różnych metod terapeutycznych.