powiększenie komór mózgu
Powiększenie komór mózgu (wentrikulomegalia) to stan, w którym przestrzenie wypełnione płynem mózgowo-rdzeniowym wewnątrz mózgu są poszerzone ponad normę. Stan ten może być diagnozowany zarówno u płodów podczas badań prenatalnych, jak i u pacjentów w każdym wieku podczas badań neuroobrazowych.
Etiologia powiększenia komór mózgu jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny wrodzone (np. malformacje rozwojowe OUN, infekcje wewnątrzmaciczne, aberracje chromosomowe) oraz nabyte (np. wodogłowie pokrwotoczne, pozapalne, pourazowe, związane z guzami mózgu). Klasyfikacja opiera się na pomiarze szerokości rogów tylnych komór bocznych – o łagodnej wentrikulomegalii mówimy przy wymiarze 10-15 mm, a o ciężkiej powyżej 15 mm.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG przezciemiączkowe u niemowląt, USG prenatalne u płodów, TK i MRI u starszych pacjentów), a w przypadkach podejrzenia infekcji lub procesów zapalnych wskazane jest badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. Postępowanie terapeutyczne zależy od przyczyny i stopnia nasilenia – od obserwacji w przypadkach łagodnych do interwencji neurochirurgicznych (implantacja zastawek komorowo-otrzewnowych) w przypadkach ciężkiego wodogłowia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Posaconazole STADA 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące pozakonazolu wskazują na jego wpływ na syntezę hormonów steroidowych, szczególnie hamowanie czynności nadnerczy u szczurów i psów przy stężeniach równych lub wyższych od terapeutycznych u ludzi. U psów obserwowano fosfolipidozę neuronów przy stężeniach niższych niż terapeutyczne, jednak zmiany te nie występowały u małp po rocznym podawaniu leku. W badaniach neurotoksyczności nie stwierdzono wpływu na ośrodkowy i obwodowy układ nerwowy przy ekspozycji przekraczającej dawki terapeutyczne. U młodych psów dożylnie podawany pozakonazol powodował powiększenie komór mózgu, które jednak ustępowało po 5 miesiącach bez leczenia i nie wiązało się z deficytami neurologicznymi. W badaniach na szczurach odnotowano fosfolipidozę płuc prowadzącą do rozszerzenia i niedrożności pęcherzyków, jednak kliniczne znaczenie tych zmian u ludzi pozostaje niejasne.
azole przeciwgrzybicze, badanie echokardiograficzne, badanie elektrokardiograficzne, bezpieczeństwo kardiologiczne, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze krwi, czynność nadnerczy, dekompensacja serca, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, fosfolipidoza neuronów, fosfolipidoza płuc, niedrożność pęcherzyków płucnych, obwodowy układ nerwowy, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, powiększenie komór mózgu, rozwój okołoporodowy, steroidogeneza, synteza hormonów steroidowych - Leksykon substancji czynnych
Pozakonazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach toksyczności pozakonazolu, podobnie jak w przypadku innych azolowych leków przeciwgrzybiczych, zaobserwowano hamowanie syntezy hormonów steroidowych przy ekspozycji równej lub większej od dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. U psów narażonych przez co najmniej 3 miesiące na stężenia mniejsze niż terapeutyczne wystąpiła fosfolipidoza neuronów, natomiast u małp po rocznym podawaniu leku nie stwierdzono takich zmian. W badaniach neurotoksyczności (12 miesięcy) na psach i małpach nie wykazano wpływu na ośrodkowy ani obwodowy układ nerwowy przy ekspozycji przekraczającej dawki terapeutyczne. U bardzo młodych psów (2-8 tydzień życia) po dożylnym podaniu pozakonazolu zaobserwowano zwiększoną częstość powiększenia komór mózgu, jednak bez objawów neurologicznych i po 5-miesięcznym okresie bez leczenia różnice te ustąpiły. W badaniach na szczurach stwierdzono fosfolipidozę płuc z rozszerzeniem i niedrożnością pęcherzyków, jednak znaczenie kliniczne dla ludzi jest niejasne.
azolowy lek przeciwgrzybiczy, ciśnienie skurczowe, czynność nadnerczy, dekompensacja serca, dystocja, działanie rakotwórcze, elektrokardiografia, embriotoksyczność, fosfolipidoza neuronów, fosfolipidoza płuc, fosfolipidoza płucna, genotoksyczność, neurotoksyczność, niedrożność pęcherzyków płucnych, obwodowy układ nerwowy, odstęp QT, powiększenie komór mózgu, steroidogeneza, synteza hormonów steroidowych, zator płucny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Posaconazole Teva 100 mg
Badania przedkliniczne pozakonazolu, substancji czynnej leku Posaconazole Teva, wykazały hamujący wpływ na syntezę hormonów steroidowych oraz czynność nadnerczy u szczurów i psów przy stężeniach równych lub wyższych od terapeutycznych u ludzi. U psów obserwowano fosfolipidozę neuronów przy stężeniach niższych niż terapeutyczne, jednak nie stwierdzono tego efektu u małp po rocznym podawaniu. W badaniach neurotoksyczności nie wykazano wpływu na ośrodkowy ani obwodowy układ nerwowy przy stężeniach przekraczających terapeutyczne. U młodych psów dożylnie podawany pozakonazol powodował powiększenie komór mózgu, które jednak nie wiązało się z zaburzeniami neurologicznymi i ustępowało po 5 miesiącach od zakończenia leczenia. W dwuletnim badaniu na szczurach stwierdzono fosfolipidozę płuc, prowadzącą do rozszerzenia i niedrożności pęcherzyków, jednak znaczenie kliniczne tych zmian dla ludzi jest niejasne.
badanie echokardiograficzne, badanie elektrokardiograficzne, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze krwi, czynność nadnerczy, dekompensacja serca, dystocja, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, fosfolipidoza neuronów, fosfolipidoza płuc, genotoksyczność, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, neurotoksyczność, niedrożność pęcherzyków płucnych, obwodowy układ nerwowy, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, Posaconazole Teva, powiększenie komór mózgu, pozakonazol, steroidogeneza, substancja czynna leku, synteza hormonów steroidowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pozakonazol Altan 300 mg
Przedkliniczne badania pozakonazolu, leku przeciwgrzybiczego z grupy azoli, wykazały hamujący wpływ na syntezę hormonów steroidowych oraz czynność nadnerczy u szczurów i psów przy stężeniach równych lub wyższych od terapeutycznych u ludzi. U psów obserwowano fosfolipidozę neuronów przy ekspozycji mniejszej niż terapeutyczna, jednak nie potwierdzono tego u małp po rocznym podawaniu. Dwuletnie badanie na szczurach wykazało fosfolipidozę płuc prowadzącą do rozszerzenia i niedrożności pęcherzyków, choć jej znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje niejasne. Badania kardiologiczne na małpach i szczurach nie wykazały istotnych zaburzeń elektrokardiograficznych ani dekompensacji serca przy stężeniach do 8,9-krotności terapeutycznych, choć odnotowano wzrost skurczowego ciśnienia tętniczego do 29 mmHg przy wysokich stężeniach.
ciśnienie skurczowe krwi, ciśnienie tętnicze krwi, czynność nadnerczy, dekompensacja serca, dystocja, fosfolipidoza neuronów, fosfolipidoza płuc, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, niedrożność pęcherzyków płucnych, obwodowy układ nerwowy, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, parametry elektrokardiograficzne, powiększenie komór mózgu, roztwór do infuzji, steroidogeneza, synteza hormonów steroidowych, zator płucny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ossmiq 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące pozakonazolu, substancji czynnej leku Ossmiq, wskazują na profil toksyczności charakterystyczny dla azolowych leków przeciwgrzybiczych, głównie związany z hamowaniem syntezy hormonów steroidowych. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u szczurów i psów zaobserwowano zahamowanie czynności nadnerczy przy ekspozycji równoważnej lub wyższej niż po dawkach terapeutycznych u ludzi. U psów wystąpiła fosfolipidoza neuronów przy stężeniach poniżej dawek terapeutycznych, jednak nie potwierdzono tego zjawiska u małp po rocznym podawaniu. W badaniach neurotoksyczności trwających 12 miesięcy nie stwierdzono wpływu na ośrodkowy ani obwodowy układ nerwowy przy ekspozycjach przekraczających poziomy terapeutyczne. W dwuletnich badaniach na szczurach odnotowano fosfolipidozę płuc prowadzącą do rozszerzenia i niedrożności pęcherzyków, choć jej kliniczne znaczenie dla ludzi pozostaje niejasne. Farmakologiczne badania bezpieczeństwa u małp nie wykazały wpływu na zapis EKG, w tym odstępy QT i QTc, nawet przy stężeniach 8,5-krotnie wyższych niż terapeutyczne, natomiast u szczurów i małp zaobserwowano wzrost ciśnienia tętniczego do 29 mmHg przy stężeniach odpowiednio 2,1- i 8,5-krotnie wyższych niż terapeutyczne.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, czynność nadnerczy, dekompensacja serca, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, fosfolipidoza neuronów, fosfolipidoza płuc, hormon steroidowy, neurotoksyczność, obwodowy układ nerwowy, odstęp QT, pęcherzyk płucny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, powiększenie komór mózgu, pozakonazol, steroidogeneza, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie neurologiczne, zapis elektrokardiograficzny