Leki w grupie
„leki przeciwgrzybicze do stosowania miejscowego”

Leki przeciwgrzybicze do stosowania miejscowego to preparaty przeznaczone do aplikacji bezpośrednio na skórę, paznokcie lub błony śluzowe w celu leczenia zakażeń grzybiczych. Działają poprzez hamowanie syntezy ergosterolu (kluczowego składnika błony komórkowej grzybów), niszczenie struktury błony komórkowej lub zakłócanie procesów metabolicznych grzybów, co prowadzi do zahamowania ich wzrostu (działanie fungistatyczne) lub zniszczenia (działanie fungicydalne).

Do najważniejszych grup leków przeciwgrzybiczych stosowanych miejscowo należą: azole (pochodne imidazolu i triazolu), polieny, allioaminy, echinokandyny oraz inne związki o działaniu przeciwgrzybiczym. Leki te są dostępne w różnych postaciach: kremów, maści, żeli, aerozoli, pudrów, lakierów do paznokci oraz roztworów.

Pochodne azolowe to najliczniejsza grupa leków przeciwgrzybiczych do stosowania miejscowego. Należą do nich substancje czynne takie jak: klotrimazol (Clotrimazolum GSK, Canesten), mikonazol (Miconal), ekonazol (Pevaryl), bifonazol (Bifazol), ketokonazol (Ketokonazol), tiokonazol (Trosyd) i flukonazol. Wykazują szerokie spektrum działania przeciwko dermatofitom, drożdżakom i pleśniom.

Allioaminy reprezentowane są głównie przez terbinafin (Lamisil, Terbinafina, Undofen Max) oraz naftifin (Exoderil). Są skuteczne przeciwko dermatofitom i niektórym pleśniom, a ich główną zaletą jest wysoka skuteczność przy krótkim czasie leczenia.

Polieny, takie jak nystatyna (Nystatyna) i natamycyna (Pimafucin), są szczególnie skuteczne w leczeniu zakażeń wywołanych przez drożdżaki z rodzaju Candida, ale mają ograniczone działanie na dermatofity.

Inne substancje przeciwgrzybicze do stosowania miejscowego to cyklopiroks (Hascofungin), amorolfina (Loceryl) – szczególnie skuteczna w leczeniu grzybicy paznokci, oraz kwas undecylenowy i jego sole.

Największą zaletą miejscowych leków przeciwgrzybiczych jest możliwość osiągnięcia wysokiego stężenia substancji czynnej bezpośrednio w miejscu zakażenia przy minimalnym ryzyku działań ogólnoustrojowych. Są one zwykle dobrze tolerowane, powodują mniej interakcji z innymi lekami w porównaniu z lekami doustnymi i mogą być stosowane w terapii długoterminowej.

Wśród największych niebezpieczeństw stosowania miejscowych leków przeciwgrzybiczych wymienia się możliwość wystąpienia miejscowych reakcji skórnych, takich jak podrażnienie, pieczenie, zaczerwienienie czy kontaktowe zapalenie skóry. Rzadko mogą powodować reakcje alergiczne. Istotnym problemem jest również możliwość rozwoju oporności, szczególnie przy niewłaściwym stosowaniu (np. zbyt krótki czas terapii), co może prowadzić do nawrotów infekcji.

Miejscowe leki przeciwgrzybicze często dzieli się na podgrupy w zależności od ich zastosowania klinicznego: preparaty do leczenia grzybicy skóry gładkiej, grzybicy paznokci (preparaty w formie lakierów, jak Loceryl, Mycomax), grzybicy stóp (Lamisil, Clotrimazolum), grzybicy pachwin i fałdów skórnych oraz kandydozy błon śluzowych (Gynalgin, Canesten).

Lista leków w tej grupie

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl