grzybica pachwiny
Wskazanie
Grzybica pachwiny (tinea cruris) to powierzchowne zakażenie grzybicze skóry, zwykle wywoływane przez dermatofity, najczęściej z rodzaju Trichophyton lub Epidermophyton. Dotyka ona obszaru pachwin, wewnętrznych powierzchni ud oraz okolic narządów płciowych zewnętrznych. Schorzenie to występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet, a czynnikami predysponującymi są otyłość, nadmierna potliwość, cukrzyca, noszenie obcisłej bielizny oraz wysoka temperatura i wilgotność otoczenia.
Grzybica pachwiny objawia się czerwonawymi, łuszczącymi się zmianami skórnymi o wyraźnie zaznaczonych brzegach, często z tendencją do szerzenia się obwodowego. Pacjenci zgłaszają świąd, pieczenie oraz dyskomfort w zajętej okolicy. Charakterystyczne jest występowanie aktywnego, zapalnego brzegu zmiany oraz centralnego przejaśnienia.
W leczeniu grzybicy pachwiny stosuje się przede wszystkim miejscowe leki przeciwgrzybicze. Skuteczne preparaty dostępne w Polsce to kremy, maści i roztwory zawierające azole (Clotrimazol – Clotrimaderm, Canesten; Mikonazol – Miconal; Ketokonazol – Ketokonazol Hasco), alliloaminy (Terbinafina – Lamisil, Terbiderm, Terbinafinum 123ratio) czy pochodne pirydonu (Cyklopiroks – Hascofungin, Pirolam). W przypadkach rozległych, nawracających lub opornych na leczenie miejscowe stosuje się leczenie ogólne, najczęściej preparatami zawierającymi flukonazol (Fluconazole Polfarmex, Flukonazol Actavis), itrakonazol (Orungal, Itrax) lub terbinafina (Erfin, Lamisil).
Największe trudności w leczeniu grzybicy pachwiny związane są z tendencją do nawrotów. Pacjenci często przerywają terapię po ustąpieniu objawów, nie dokańczając pełnego cyklu leczenia, co sprzyja nawrotom. Istotnym problemem jest również współistnienie innych infekcji grzybiczych (np. grzybica stóp, paznokci), które mogą stanowić źródło reinfekcji. Dodatkowym wyzwaniem jest odpowiednia diagnostyka różnicowa, gdyż objawy grzybicy pachwiny mogą przypominać inne dermatozy, takie jak łuszczyca, wyprzenia drożdżakowe, wyprzenia bakteryjne czy kontaktowe zapalenie skóry. Prawidłowe rozpoznanie warunkuje skuteczność terapii.
W profilaktyce nawrotów kluczowe znaczenie ma edukacja pacjenta dotycząca higieny osobistej, unikania czynników predysponujących, noszenia luźnej, bawełnianej bielizny oraz dokładnego osuszania skóry po kąpieli. U pacjentów z nadwagą zaleca się redukcję masy ciała, a u chorych na cukrzycę – właściwą kontrolę glikemii.