kandydoza
Wskazanie

Kandydoza to infekcja grzybicza wywoływana przez drożdżaki z rodzaju Candida, najczęściej przez Candida albicans. Schorzenie to może dotyczyć różnych okolic ciała, w tym błon śluzowych jamy ustnej, gardła, przewodu pokarmowego, narządów płciowych oraz skóry. Kandydoza występuje często u osób z obniżoną odpornością, cukrzycą, przyjmujących antybiotyki, glikokortykosteroidy, czy u kobiet w ciąży.

W leczeniu kandydozy stosuje się leki przeciwgrzybicze z różnych grup. W przypadku kandydozy powierzchniowej (skóry, błon śluzowych) wykorzystuje się preparaty miejscowe zawierające azole, takie jak: Clotrimazol (Clotrimazolum GSK, Canesten), Mikonazol (Daktarin), Flukonazol (Fluconazole, Diflucan, Flukofast) czy Nystatynę (Nystatyna, Nystapol). Przy infekcjach opornych lub rozsianych stosuje się leki doustne – najczęściej Flukonazol, a w cięższych przypadkach Itrakonazol (Orungal, Itrafungol), Worykonazol (Vfend) lub Posakonazol (Noxafil).

W przypadku inwazyjnej kandydozy, szczególnie u pacjentów z ciężką immunosupresją, stosuje się leki przeciwgrzybicze z grupy echinokandyn, takie jak Kaspofungina (Cancidas), Anidulafungina (Ecalta) czy Mykafungina (Mycamine). W najcięższych przypadkach można zastosować Amfoterycynę B (Ambisome, Fungizone), choć jej użycie jest ograniczone ze względu na toksyczność.

Główne trudności w leczeniu kandydozy obejmują narastającą oporność szczepów Candida na leki przeciwgrzybicze, szczególnie na flukonazol, co wymaga stosowania leków nowej generacji. Problematyczne jest także leczenie nawracających infekcji, zwłaszcza kandydozy pochwy, która dotyka nawet 75% kobiet przynajmniej raz w życiu, a u 5-8% występuje w formie nawrotowej. Dodatkowo, kandydoza przewodu pokarmowego może być trudna do zdiagnozowania, co opóźnia wdrożenie odpowiedniego leczenia. U pacjentów z zaburzeniami odporności konieczne jest niekiedy długotrwałe leczenie profilaktyczne, co zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych oraz rozwoju oporności.