zakażenie skóry wywołane przez drożdżaki
Wskazanie

Zakażenie skóry wywołane przez drożdżaki (drożdżyca skóry) to infekcja, której najczęstszym czynnikiem etiologicznym jest grzyb Candida albicans. Zmiany skórne występują zwykle w miejscach wilgotnych, ciepłych i słabo wentylowanych – w fałdach skórnych, pachwinach, pod piersiami, w okolicach pach czy w przestrzeniach międzypalcowych. Typowymi objawami są zaczerwienienie, świąd, maceracja naskórka oraz charakterystyczne nadżerki z białawym nalotem.

Czynnikami predysponującymi do rozwoju drożdżycy skóry są: cukrzyca, otyłość, zaburzenia odporności, długotrwała antybiotykoterapia, terapia glikokortykosteroidami, a także nadmierna potliwość i niedostateczna higiena. Zakażenia te częściej występują u osób starszych oraz pacjentów z HIV.

W leczeniu drożdżycy skóry stosuje się przede wszystkim miejscowe leki przeciwgrzybicze. Najczęściej wykorzystywane są preparaty z grupy azoli, takie jak: Clotrimazolum (Clotrimazolum GSK, Clotrimazolum Aflofarm), Ketokonazol (Ketokonazol Hasco), Mikonazol (Miconal) czy Ekonazol (Pevaryl). Skuteczne są również pochodne alliloamin, jak Terbinafina (Lamisilatt) oraz cyklopiroksolamina (Pirolam, Stieprox). W przypadku rozległych zmian lub nawracających infekcji wdraża się leczenie ogólne – flukonazol (Fluconazole Polfarmex, Flukonak, Flumycon) lub itrakonazol (Trioxal, Orungal).

Największą trudnością w leczeniu drożdżycy skóry jest zapobieganie nawrotom infekcji. Wyzwanie stanowi również leczenie pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak cukrzyca czy immunosupresja, u których zakażenia są bardziej oporne. Istotnym problemem jest również różnicowanie z innymi dermatozami zapalnymi, co może prowadzić do opóźnienia właściwej terapii. Dodatkowo, rosnąca oporność szczepów Candida na powszechnie stosowane leki przeciwgrzybicze komplikuje proces leczenia i wymaga czasem stosowania terapii skojarzonej.