grzybica krocza
Wskazanie
Grzybica krocza (łac. tinea cruris) to infekcja grzybicza obejmująca okolice pachwin, krocza oraz niekiedy okolicę odbytu i pośladków. Najczęstszym czynnikiem etiologicznym są dermatofity, przede wszystkim z rodzaju Trichophyton (T. rubrum, T. mentagrophytes) oraz Epidermophyton floccosum. Choroba występuje głównie u mężczyzn, zwłaszcza z nadwagą, nadmierną potliwością lub cukrzycą.
Grzybica krocza objawia się czerwonymi, łuszczącymi się zmianami skórnymi o wyraźnie zaznaczonych granicach, które rozprzestrzeniają się od pachwin na uda. Charakterystyczny jest świąd, pieczenie oraz uczucie dyskomfortu, szczególnie podczas upałów i wzmożonej aktywności fizycznej. Zmiany mają zazwyczaj typowy rumieniowy obwódkowy charakter z tendencją do ustępowania w części centralnej.
W leczeniu grzybicy krocza stosuje się przede wszystkim miejscowe leki przeciwgrzybicze. Wśród preparatów dostępnych w Polsce skuteczne są kremy, maści i aerozole zawierające pochodne azolowe (Clotrimazolum – Clotrimanol, Candid, Canesten; Miconazolum – Miconal; Ketoconazolum – Ketokonazol, Ketozolin), pochodne allyloaminowe (Terbinafinum – Lamisilatt, Terbiderm, Terbistad) oraz cyklopiroksolaminę (Hascofungin, Pirolam). W przypadkach rozległych zmian lub opornych na leczenie miejscowe konieczne bywa zastosowanie leków doustnych takich jak flukonazol (Fluconazole, Flukonazol, Flumycon) lub itrakonazol (Itrax, Orungal, Trioxal).
Największą trudnością w leczeniu grzybicy krocza jest zapobieganie nawrotom, które są bardzo częste. Kluczowe znaczenie ma odpowiednia higiena (dokładne osuszanie okolic pachwin po kąpieli, unikanie ciasnej bielizny syntetycznej), leczenie współistniejących grzybic (szczególnie stóp, które często stanowią źródło zakażenia) oraz wyrównanie chorób towarzyszących, jak cukrzyca. Istotnym problemem jest także zbyt krótkie leczenie – terapię należy kontynuować przez co najmniej 1-2 tygodnie po ustąpieniu zmian skórnych, aby uniknąć szybkich nawrotów.