łupież rumieniowy
Wskazanie

Łupież rumieniowy (łac. pityriasis rosea) to łagodna, samoograniczająca się choroba skóry o nieznanej dokładnie etiologii, choć podejrzewa się udział czynników wirusowych, szczególnie wirusów z rodziny Herpesviridae. Charakteryzuje się wystąpieniem najpierw tzw. blaszki macierzystej (plama pierwotna, medalion herald), a następnie po kilku dniach wykwitem drobnych, owalnych, lekko złuszczających się grudek i plam, zazwyczaj na tułowiu i proksymalnych częściach kończyn. Wykwity często układają się wzdłuż linii skórnych, dając obraz „choinki”.

Choroba najczęściej występuje u młodych dorosłych (między 10 a 35 rokiem życia), rzadziej u dzieci i osób starszych. Zwykle trwa od 6 do 8 tygodni i ustępuje samoistnie bez pozostawienia blizn. W niektórych przypadkach może towarzyszyć jej świąd o różnym nasileniu, rzadko objawy ogólne jak ból gardła czy stan podgorączkowy.

W leczeniu łupieża rumieniowego stosuje się głównie preparaty miejscowe łagodzące świąd. Należą do nich kremy i maści zawierające glikokortykosteroidy (np. Cutivate, Elocom, Dermovate), a także emolienty (np. Emolium, Cetaphil, Bioderma Atoderm). W przypadku nasilonego świądu pomocne mogą być doustne leki przeciwhistaminowe (np. Zyrtec, Clatra, Allertec). Przy podejrzeniu etiologii wirusowej czasem stosuje się acyklowir (np. Heviran, Zovirax).

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z łupieżem rumieniowym jest przede wszystkim kontrola świądu, który może znacząco obniżać jakość życia. Ponadto, pacjenci często niepokoją się widocznymi zmianami skórnymi i mylą je z innymi chorobami (np. grzybicą czy łuszczycą). Istotnym wyzwaniem jest też właściwa edukacja pacjenta o samoograniczającym się charakterze choroby, co pomaga zmniejszyć niepokój. Pacjenci muszą być również świadomi, że ekspozycja na słońce może nasilać zmiany skórne i prowadzić do przebarwień, szczególnie u osób z ciemniejszą karnacją.