grzybica strzygąca powierzchniowa
Wskazanie

Grzybica strzygąca powierzchniowa (tinea superficialis) to rodzaj dermatofitozy wywoływanej przez grzyby z rodzaju Trichophyton, Microsporum lub Epidermophyton. Zakażenie obejmuje powierzchowne warstwy skóry, włosów lub paznokci. Charakteryzuje się obecnością okrągłych lub owalnych, dobrze odgraniczonych zmian z aktywnym, złuszczającym się brzegiem i tendencją do centralnego gojenia, co daje charakterystyczny obraz „pierścienia”.

Najczęstsze postacie kliniczne to grzybica stóp (tinea pedis), grzybica pachwin (tinea cruris), grzybica tułowia (tinea corporis) oraz grzybica owłosionej skóry głowy (tinea capitis). Zakażenie szerzy się przez bezpośredni kontakt z osobą chorą, zakażonymi zwierzętami lub przedmiotami. Czynnikami predysponującymi są nadmierna potliwość, ciasne obuwie, cukrzyca, zaburzenia odporności oraz przebywanie w miejscach publicznych (baseny, sauny).

W leczeniu stosuje się przede wszystkim preparaty przeciwgrzybicze miejscowe. W przypadku zmian powierzchownych skuteczne są azole (klotrimazol – Clotrimazolum GSK, Canesten; mikonazol – Micotal), amorolfina (Loceryl), cyklopiroksolamina (Hascofungin, Pirolam) oraz pochodne alliloamin – terbinafina (Lamisil, Terbiderm, Tenasil). Przy rozległych zmianach lub w przypadku grzybicy owłosionej skóry głowy konieczne jest leczenie ogólne z zastosowaniem itrakonazolu (Orungal, Trioxal), flukonazolu (Flukonazol Polfarmex, Flucofast) lub terbinafiny (Lamisiloro).

Największym wyzwaniem w leczeniu grzybicy strzygącej powierzchniowej jest zapewnienie odpowiednio długiego czasu terapii. Pacjenci często przerywają leczenie po ustąpieniu widocznych objawów, co prowadzi do nawrotów. Kolejnym problemem jest właściwa diagnostyka – zmiany mogą przypominać inne choroby skóry, np. łuszczycę czy wyprysk. Istotne jest również zapobieganie reinfekcji poprzez dezynfekcję przedmiotów osobistego użytku, noszenie przewiewnego obuwia i odzieży oraz unikanie czynników sprzyjających rozwojowi grzybów. W przypadku zakażeń nawrotowych należy rozważyć badania w kierunku ewentualnych chorób współistniejących, szczególnie zaburzeń odporności.