dermatofitoza
Wskazanie

Dermatofitoza to zakażenie grzybicze skóry, włosów lub paznokci, wywołane przez grzyby należące do rodzajów Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton. Infekcje te są jednymi z najczęściej występujących chorób skóry na świecie. Dermatofitozy mogą dotyczyć różnych okolic ciała, co znajduje odzwierciedlenie w nazewnictwie klinicznym, np. tinea corporis (grzybica skóry gładkiej), tinea pedis (grzybica stóp), tinea capitis (grzybica owłosionej skóry głowy) czy tinea unguium (grzybica paznokci).

Zakażenie następuje poprzez bezpośredni kontakt z chorym człowiekiem, zwierzęciem lub przedmiotami zawierającymi elementy grzybni. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi dermatofitoz są: zaburzenia odporności, cukrzyca, nadmierna potliwość, mikrourazy skóry, ciepły i wilgotny klimat, a także korzystanie ze wspólnych obiektów sportowych i rekreacyjnych. Objawy kliniczne obejmują najczęściej zaczerwienienie, złuszczanie naskórka, świąd oraz charakterystyczny obwódkowy wzrost zmian z tendencją do centralnego gojenia.

W leczeniu dermatofitoz stosuje się głównie leki przeciwgrzybicze miejscowe i ogólne. Wśród preparatów miejscowych dostępnych w Polsce należy wymienić kremy, maści i płyny zawierające pochodne azolowe (np. Clotrimazolum GSK, Canesten, Travocort), pochodne allyloaminowe (Lamisilatt, Terbinafine Ziaja), cyklopiroksolamina (Pirolam, Hascofungin) oraz amorolfina do stosowania na paznokcie (Loceryl). Przy rozległych zmianach lub przy grzybicy owłosionej skóry głowy czy paznokci konieczne jest włączenie leków przeciwgrzybiczych doustnych, takich jak terbinafina (Lamisil, Erfin), itrakonazol (Orungal, Trioxal) lub flukonazol (Flukonazol Polfarmex, Flucofast).

Największe trudności w leczeniu dermatofitoz wiążą się z długotrwałością terapii, szczególnie w przypadku grzybicy paznokci, gdzie leczenie może trwać kilka miesięcy. Problemem jest również wysoki wskaźnik nawrotów, zwłaszcza przy nieprzestrzeganiu zasad higieny i zbyt wczesnym przerywaniu leczenia. Wyzwaniem terapeutycznym są także przypadki grzybic u pacjentów z obniżoną odpornością, cukrzycą lub zaburzeniami krążenia obwodowego. Ważna jest identyfikacja i eliminacja czynników ryzyka oraz jednoczesne leczenie wszystkich ognisk zakażenia, co często wymaga zaangażowania pacjenta w długotrwały proces terapeutyczny.