przewlekły stan zapalny odbytu
Wskazanie
Przewlekły stan zapalny odbytu (proctitis chronica) to długotrwałe zapalenie błony śluzowej odbytnicy, które może trwać tygodniami lub miesiącami. Najczęstszymi przyczynami są choroby zapalne jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), infekcje przenoszone drogą płciową (chlamydia, rzeżączka, kiła, wirus HSV), radioterapia miednicy, a także używanie niektórych leków oraz nadwrażliwość na produkty spożywcze. Pacjenci zazwyczaj zgłaszają krwawienie z odbytu, ból podczas defekacji, uczucie parcia na stolec, śluz w kale oraz biegunkę.
W leczeniu przewlekłego stanu zapalnego odbytu stosuje się preparaty miejscowe oraz ogólnoustrojowe, zależnie od przyczyny i nasilenia objawów. W przypadku zapalenia o podłożu autoimmunologicznym skuteczne są preparaty zawierające mesalazynę (Pentasa, Salofalk, Asamax) w postaci czopków, pianek lub wlewek doodbytniczych. W cięższych przypadkach włącza się kortykosteroidy doodbytnicze (Rectodelt, Colofoam) lub doustne (Encorton, Metypred). Przy przyczynach infekcyjnych stosuje się antybiotyki celowane (Unidox, Metronidazol, Augmentin).
W przypadku zapalenia popromiennego pomocne mogą być wlewki z sukralfatem (Venter) oraz leki działające ochronnie na błonę śluzową. Leczenie uzupełniające obejmuje preparaty przeciwbólowe (Paracetamol, Nurofen), leki przeciwbiegunkowe (Imodium, Loperamid) oraz suplementy błonnika dla regulacji wypróżnień. W niektórych przypadkach zastosowanie znajdują także probiotyki (Vivomixx, Dicoflor, Lacidofil).
Największe trudności w leczeniu przewlekłego stanu zapalnego odbytu wynikają z często nawracającego charakteru schorzenia, szczególnie gdy związane jest z chorobami autoimmunologicznymi. Wyzwaniem terapeutycznym jest również precyzyjne ustalenie przyczyny, co może wymagać wykonania licznych badań diagnostycznych (kolonoskopia, rektoskopia, posiewy mikrobiologiczne). Istotnym problemem jest także dyskomfort pacjenta związany z aplikacją leków doodbytniczych oraz długotrwałość terapii, co może prowadzić do nieprzestrzegania zaleceń leczniczych. W przypadkach opornych na standardowe leczenie konieczne może być zastosowanie terapii biologicznej (Remicade, Humira, Remsima) lub interwencji chirurgicznej.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Proktosedon – Maść – (5 mg + 5 mg + 10 mg + 10 mg)/g
Maść zawiera hydrokortyzon, chlorowodorek cynchokainy, siarczan neomycyny oraz eskulinę, które łączą działanie przeciwzapalne, znieczulające, przeciwbakteryjne i wzmacniające naczynia krwionośne. Preparat jest stosowany w leczeniu zewnętrznych i wewnętrznych hemoroidów, stanów zapalnych odbytu, szczeliny odbytu oraz świądu odbytu. Może być również używany w okresie przed- i pooperacyjnym. Maść działa miejscowo, przynosząc ulgę i wspomagając gojenie zmian.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna -
Hemkortin-HC – Maść – (5 mg + 5 mg)/g
Lek w postaci maści zawiera 5 mg octanu hydrokortyzonu oraz 5 mg jednowodnego siarczanu cynku w 1 gramie preparatu. Składniki te wykazują działanie przeciwzapalne i ochronne. Produkt stosowany jest miejscowo w leczeniu hemoroidów zewnętrznych i wewnętrznych, a także w przewlekłych i ostrych stanach zapalnych odbytu oraz szczelin odbytu. Może być również używany w okresie przed- i pooperacyjnym, aby łagodzić objawy oraz przyspieszać gojenie.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna -
Proktosedon – Czopki – 5 mg + 5 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy zawiera hydrokortyzon, chlorowodorek cynchokainy, siarczan neomycyny oraz eskulinę. Substancje te mają działanie przeciwzapalne, znieczulające i przeciwbakteryjne. Preparat jest stosowany w leczeniu hemoroidów, stanów zapalnych odbytu oraz szczeliny odbytu. Może być również używany przed i po zabiegach chirurgicznych związanych z okolicą odbytu.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna