ostre i ciężkie zmiany zapalne skóry pochodzenia alergicznego
Wskazanie
Ostre i ciężkie zmiany zapalne skóry pochodzenia alergicznego to stan chorobowy charakteryzujący się nagłym wystąpieniem intensywnego stanu zapalnego skóry, będący wynikiem reakcji immunologicznej organizmu na alergen. Zmiany te mogą manifestować się jako ostry wyprysk kontaktowy, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy czy ciężka postać atopowego zapalenia skóry. Charakterystycznymi objawami są rumień, obrzęk, pęcherze, świąd, pieczenie oraz ból dotkniętych obszarów.
W leczeniu ostrych i ciężkich zmian zapalnych skóry pochodzenia alergicznego stosuje się głównie glikokortykosteroidy ogólnoustrojowe, które szybko hamują proces zapalny. W Polsce dostępne są preparaty takie jak Metypred, Solu-Medrol (metyloprednizolon), Dexaven, Dexamethasone (deksametazon) czy Fenicort, Hydrocortisonum (hydrokortyzon). W przypadkach zagrożenia życia lub przy obrzęku naczynioruchowym konieczne może być podanie adrenaliny (Adrenalina WZF).
Leczenie miejscowe obejmuje stosowanie silnych glikokortykosteroidów w postaci maści lub kremów, takich jak Cutivate (flutykazonu propionian), Elocom (mometazonu furoinian), Dermovate (klobetazolu propionian) czy Advantan (metyloprednizolonu aceponian). W przypadkach zakażonych zmian zapalnych stosuje się również preparaty złożone zawierające antybiotyk i steroid, np. Triderm, Bedicort G czy Laticort z Neomycyną.
W przewlekłym leczeniu alergicznych chorób skóry, po opanowaniu ostrego stanu, stosuje się leki przeciwhistaminowe, takie jak Zyrtec, Allertec (cetyryzyna), Clatra, Claritine (loratadyna), Xyzal (lewocetyryzyna) czy Rupafin (rupatadyna). W ciężkich przypadkach atopowego zapalenia skóry lub przy alergicznym kontaktowym zapaleniu skóry możliwe jest zastosowanie leków immunosupresyjnych jak cyklosporyna (Cyclaid, Sandimmun Neoral) czy metotreksat (Metex, Methofill).
Największymi trudnościami w leczeniu pacjentów z ostrymi i ciężkimi zmianami zapalnymi skóry pochodzenia alergicznego są: identyfikacja i eliminacja czynnika wywołującego, zapobieganie nawrotom, kontrola objawów bez wywoływania istotnych działań niepożądanych związanych z terapią steroidową oraz zachowanie compliance pacjenta. Długotrwałe stosowanie glikokortykosteroidów wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, takich jak ścieńczenie skóry, teleangiektazje, rozstępy, nadkażenia bakteryjne i grzybicze. Dodatkowo, pacjenci często doświadczają znacznego obniżenia jakości życia ze względu na uciążliwe objawy, ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu oraz stygmatyzację społeczną związaną z widocznymi zmianami skórnymi.