idiopatyczna plamica małopłytkowa u dorosłych
Wskazanie

Idiopatyczna plamica małopłytkowa (ITP), zwana również immunologiczną plamicą małopłytkową, to autoimmunologiczne schorzenie, w którym układ odpornościowy pacjenta niszczy własne płytki krwi, prowadząc do ich niedoboru. U dorosłych często ma charakter przewlekły i objawia się zwiększoną skłonnością do krwawień, siniaczenia oraz występowaniem wybroczyn na skórze i błonach śluzowych. Diagnoza ITP stawiana jest po wykluczeniu innych przyczyn małopłytkowości.

Leczenie ITP u dorosłych jest wieloetapowe i zależy od liczby płytek krwi oraz nasilenia objawów. W pierwszej linii terapii stosuje się glikokortykosteroidy (Encorton, Metypred, Dexaven) oraz dożylne immunoglobuliny (Kiovig, Octagam, Privigen). W przypadku braku odpowiedzi na leczenie pierwszej linii, zaleca się stosowanie agonistów receptora trombopoetyny (Revolade, Nplate), które stymulują produkcję płytek krwi w szpiku kostnym.

W przypadkach opornych na farmakoterapię rozważa się splenektomię (usunięcie śledziony), która jest skuteczna u około 60-70% pacjentów. Alternatywnie można zastosować rytuksymab (MabThera), lek immunosupresyjny azatioprynę (Imuran) lub mykofenolan mofetylu (CellCept). W ciężkich przypadkach z zagrażającymi życiu krwawieniami konieczne mogą być transfuzje koncentratu płytek krwi.

Największe trudności w leczeniu ITP u dorosłych to nieprzewidywalny przebieg choroby, częste nawroty po odstawieniu leków oraz ryzyko działań niepożądanych związanych z długotrwałą terapią immunosupresyjną. Glikokortykosteroidy przy długotrwałym stosowaniu mogą prowadzić do osteoporozy, cukrzycy, nadciśnienia i zaburzeń psychicznych. Problemem jest również ryzyko zakażeń po splenektomii oraz wysoki koszt nowszych terapii, jak agoniści receptora trombopoetyny. Wyzwaniem pozostaje indywidualizacja leczenia, biorąc pod uwagę profil bezpieczeństwa leków, preferencje pacjenta oraz potencjalne korzyści i ryzyko związane z każdą metodą terapeutyczną.