dnawe zapalenie stawów
Wskazanie

Dnawe zapalenie stawów (dna moczanowa) jest jedną z najczęstszych postaci zapalenia stawów wywoływaną przez odkładanie się kryształów moczanu sodu w stawach, co prowadzi do silnego bólu, obrzęku i zaczerwienienia zajętego stawu. Choroba występuje głównie u mężczyzn po 40. roku życia oraz u kobiet po menopauzie i charakteryzuje się nawracającymi atakami ostrego zapalenia stawów, najczęściej pierwszego stawu śródstopno-paliczkowego palucha (tzw. podagra).

Podstawą patogenezy dny jest hipeurykemia, czyli podwyższone stężenie kwasu moczowego we krwi (>7 mg/dl u mężczyzn i >6 mg/dl u kobiet). Do czynników ryzyka należą: dieta bogata w puryny (czerwone mięso, owoce morza), nadużywanie alkoholu, otyłość, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, przewlekła choroba nerek oraz przyjmowanie niektórych leków (diuretyki tiazydowe, małe dawki aspiryny).

W leczeniu ostrego napadu dny stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak: Diclac (diklofenak), Ketonal (ketoprofen), Ibuprom (ibuprofen) czy Naproxen (naproksen). Alternatywą jest kolchicyna (Colchicum-Dispert), która jest szczególnie skuteczna w pierwszych 12-24 godzinach ataku. W przypadku przeciwwskazań do NLPZ i kolchicyny można zastosować krótkotrwałą terapię glikokortykosteroidami jak Metypred (metyloprednizolon) lub Dexaven (deksametazon).

Leczenie przewlekłe dny moczanowej polega na obniżaniu stężenia kwasu moczowego we krwi przy pomocy inhibitorów oksydazy ksantynowej: Milurit (allopurynol) lub Adenuric (febuksostat). W przypadku oporności na leczenie można zastosować leki urykozuryczne, które zwiększają wydalanie kwasu moczowego przez nerki, jak Probenecid (w Polsce dostępny w ramach importu docelowego). W ciężkich przypadkach stosuje się peglotykazy – enzymy rozkładające kwas moczowy, ale nie są one dostępne w Polsce.

Największe trudności w leczeniu dny moczanowej to niedostateczna współpraca pacjentów, którzy często przerywają leczenie po ustąpieniu objawów, nie zdając sobie sprawy, że terapia obniżająca stężenie kwasu moczowego powinna być prowadzona przewlekle. Kolejnym wyzwaniem jest optymalne dobranie dawki leków obniżających stężenie kwasu moczowego, aby osiągnąć cel terapeutyczny (<6 mg/dl), a jednocześnie uniknąć zaostrzenia choroby na początku leczenia. Istotne są także trudności związane z modyfikacją stylu życia (redukcja masy ciała, zmiana diety, ograniczenie spożycia alkoholu), które stanowią ważny element terapii niefarmakologicznej.