zapalenie reumatyczne mięśni i ścięgien
Wskazanie

Zapalenie reumatyczne mięśni i ścięgien to schorzenie z grupy chorób reumatycznych, charakteryzujące się stanem zapalnym w obrębie tkanek miękkich układu ruchu. Najczęściej rozwija się w przebiegu chorób autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy czy zespół Sjögrena. Typowymi objawami są ból, obrzęk i ograniczenie ruchomości zajętych struktur, a także uczucie sztywności, szczególnie nasilone po okresach bezczynności.

W leczeniu zapalenia reumatycznego mięśni i ścięgien stosuje się wielokierunkowe podejście terapeutyczne. W pierwszej linii zazwyczaj wykorzystuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak Diclac, Ibuprom, Metafen czy Naproxen. W przypadkach o większym nasileniu objawów lub przy niewystarczającej odpowiedzi na NLPZ, wprowadza się glikokortykosteroidy (np. Metypred, Medrol, Depo-Medrol) – zarówno doustnie, jak i w formie iniekcji dostawowych lub okołostawowych.

W terapii przewlekłego zapalenia reumatycznego mięśni i ścięgien istotną rolę odgrywają leki modyfikujące przebieg choroby (LMPCh), takie jak Metotreksat (Metex, Methofill), Sulfasalazyna (Sulfasalazin EN), Leflunomid (Arava) czy Hydroksychlorochina (Plaquenil). W przypadkach opornych na standardowe leczenie, stosuje się leki biologiczne, w tym inhibitory TNF-α (Humira, Enbrel, Simponi), inhibitory IL-6 (RoActemra), czy inhibitory JAK (Xeljanz, Olumiant).

Największe trudności w leczeniu zapalenia reumatycznego mięśni i ścięgien wynikają z przewlekłego charakteru schorzenia i konieczności długotrwałej terapii. Wyzwaniem jest również indywidualizacja leczenia z uwzględnieniem chorób współistniejących oraz minimalizacja działań niepożądanych stosowanych leków. Szczególne problemy terapeutyczne mogą dotyczyć pacjentów z zaawansowanymi zmianami strukturalnymi, u których odpowiedź na leczenie farmakologiczne jest często ograniczona. W takich przypadkach niezbędne jest włączenie kompleksowej rehabilitacji i rozważenie interwencji ortopedycznych. Istotną przeszkodą w osiągnięciu remisji może być również nieregularne przyjmowanie leków przez pacjentów oraz brak systematycznej fizjoterapii.