przewlekła choroba dróg oddechowych i zatok obocznych nosa
Wskazanie

Przewlekła choroba dróg oddechowych i zatok obocznych nosa stanowi zespół schorzeń, które obejmują zarówno górne, jak i dolne drogi oddechowe. Do tej grupy zalicza się przewlekłe zapalenie zatok przynosowych (PZZP), przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), przewlekłe zapalenie oskrzeli oraz przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok. Schorzenia te charakteryzują się przewlekłym stanem zapalnym, który utrzymuje się powyżej 12 tygodni i prowadzi do upośledzenia drożności dróg oddechowych oraz zatok.

W leczeniu przewlekłych chorób dróg oddechowych i zatok obocznych nosa stosuje się terapię wielokierunkową. W przypadku PZZP często wykorzystuje się glikokortykosteroidy donosowe, takie jak Flixonase (flutykazon), Nasometin (mometazon) czy Avamys (flutykazon). Przy infekcjach bakteryjnych niezbędna jest antybiotykoterapia – stosuje się preparaty takie jak Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Zinnat (cefuroksym) czy Klacid (klarytromycyna). W leczeniu POChP kluczowe są leki rozszerzające oskrzela: Seretide (salmeterol z flutykazonem), Symbicort (budezonid z formoterolem) czy Spiriva (tiotropium).

W przewlekłym zapaleniu oskrzeli często wykorzystuje się mukolotyki, takie jak ACC (acetylocysteina), Mucosolvan (ambroksol) czy Pulmozyme (dornaza alfa). Przy alergicznym podłożu dolegliwości stosuje się leki przeciwhistaminowe, np. Claritine (loratadyna), Zyrtec (cetryzyna) czy Aerius (desloratadyna). Coraz częściej w terapii przewlekłych zapaleń zatok przynosowych z polipami nosa wdrażane są również leki biologiczne jak Xolair (omalizumab) czy Dupixent (dupilumab).

Największe trudności w leczeniu przewlekłych chorób dróg oddechowych i zatok obocznych nosa dotyczą oporności na standardową farmakoterapię, nawrotowości schorzenia oraz współwystępowania wielu chorób jednocześnie. Pacjenci często cierpią z powodu nawarstwiających się infekcji, co prowadzi do częstego stosowania antybiotyków i rozwoju lekooporności. Wyzwaniem jest również właściwa diagnostyka, gdyż objawy mogą nakładać się na siebie i utrudniać postawienie precyzyjnego rozpoznania. Ponadto, przewlekły charakter schorzenia znacząco obniża jakość życia pacjentów i wymaga od nich systematyczności w stosowaniu leków oraz modyfikacji stylu życia.

Istotnym elementem terapii jest również leczenie niefarmakologiczne, obejmujące płukanie jam nosa izotonicznym lub hipertonicznym roztworem soli (np. Marimer, Aqua Maris, Sterimar), nawilżanie błon śluzowych, fizjoterapię oddechową oraz unikanie czynników drażniących, takich jak dym tytoniowy czy zanieczyszczenia powietrza. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczne leczenie chirurgiczne, szczególnie w zaawansowanym PZZP z polipami nosa.