niedobór witaminy B12
Wskazanie

Niedobór witaminy B12 (kobalaminy) jest stosunkowo częstym problemem klinicznym, szczególnie u osób starszych, wegetarian i wegan oraz pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak niedokrwistość złośliwa. Witamina B12 odgrywa kluczową rolę w syntezie DNA, tworzeniu czerwonych krwinek oraz prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego. Jej niedobór rozwija się powoli, często przez lata, ze względu na duże zapasy tej witaminy w wątrobie.

Główne objawy niedoboru obejmują niedokrwistość megaloblastyczną (charakteryzującą się dużymi, niedojrzałymi erytrocytami), zmęczenie, bladość, drętwienie i mrowienie kończyn, zaburzenia równowagi, problemy z pamięcią, depresję oraz w skrajnych przypadkach – demencję. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia witaminy B12 w surowicy, homocysteiny, kwasu metylomalonowego oraz badaniu morfologii krwi.

W leczeniu niedoboru witaminy B12 w Polsce stosuje się preparaty zawierające cyjanokobalaminę lub hydroksykobalaminę. Dostępne są one w postaci doustnej (tabletki, krople) oraz iniekcji domięśniowych. Wśród polskich preparatów wymienić można: Vitaminum B12 WZF, Cyanocobalamin WZF, Hydroxocobalamin Acetate Sopharma, Biodrop B12 (krople), a także preparaty złożone jak Milgamma, Neuromax B czy Nervobion. W ciężkich niedoborach rozpoczyna się od iniekcji domięśniowych, przechodząc później na preparaty doustne.

Największe trudności w leczeniu niedoboru witaminy B12 wiążą się z identyfikacją pierwotnej przyczyny niedoboru. W przypadku chorób autoimmunologicznych czy po zabiegach resekcji żołądka, pacjenci wymagają dożywotniego podawania witaminy B12, gdyż nie są w stanie jej prawidłowo wchłaniać. Problemem jest również niedostateczna diagnostyka – objawy neurologiczne bywają nieodwracalne, jeśli leczenie rozpocznie się zbyt późno. Dodatkowo wyzwaniem może być niska adherencja pacjentów do długotrwałej terapii, szczególnie gdy objawy ustąpią, a pacjent przedwcześnie przerwie suplementację.