zapalna choroba jelit
Wskazanie

Zapalna choroba jelit (ZChJ) to grupa przewlekłych stanów zapalnych przewodu pokarmowego, z których najczęstsze to choroba Leśniowskiego-Crohna (ChLC) i wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG). Choroby te charakteryzują się nawracającymi okresami zaostrzeń i remisji, a ich objawy obejmują ból brzucha, biegunkę (często z krwią w przypadku WZJG), zmęczenie, utratę masy ciała oraz objawy pozajelitowe dotyczące stawów, skóry czy oczu.

W leczeniu ZChJ stosuje się kilka grup leków. Aminosalicylany (Sulfasalazyna, Salofalk, Pentasa, Asamax) są podstawą terapii WZJG o łagodnym i umiarkowanym przebiegu. Kortykosteroidy (Encorton, Metypred, Budenofalk) wykorzystuje się w leczeniu zaostrzeń. Leki immunosupresyjne (Imuran, Metex, Sandimmun) stosowane są w terapii podtrzymującej remisję. W przypadkach opornych na standardowe leczenie zastosowanie znajdują leki biologiczne (Humira, Remicade, Remsima, Inflectra, Entyvio, Stelara).

Największe trudności w leczeniu ZChJ to oporność na terapię konwencjonalną, działania niepożądane leków (szczególnie długotrwałe stosowanie steroidów), powikłania choroby (zwężenia, przetoki, ropnie w ChLC, zwiększone ryzyko raka jelita grubego w WZJG), oraz wpływ na jakość życia pacjentów. Wyzwaniem jest także indywidualizacja leczenia – dobór odpowiedniej terapii dla konkretnego pacjenta, biorąc pod uwagę fenotyp choroby, jej lokalizację, nasilenie oraz występowanie powikłań.

Istotną rolę odgrywa także leczenie żywieniowe, szczególnie w ChLC, gdzie czasem niezbędne jest zastosowanie żywienia dojelitowego (preparaty Modulen IBD, Peptamen) lub w ciężkich przypadkach żywienia pozajelitowego. Najnowsze kierunki terapeutyczne obejmują nowe leki biologiczne (Xeljanz, Skyrizi), które dają nadzieję pacjentom z chorobą oporną na dotychczasowe metody leczenia.