chłoniak złośliwy
Wskazanie

Chłoniak złośliwy to grupa nowotworów układu limfatycznego wywodzących się z limfocytów B, T lub komórek NK. Dzieli się na dwie główne kategorie: chłoniaki Hodgkina (ziarnica złośliwa) oraz chłoniaki nie-Hodgkinowskie (NHL). Choroba może występować w każdym wieku, jednak częstość zachorowań wzrasta wraz z wiekiem, ze szczytem występowania po 60. roku życia.

Objawy chłoniaków obejmują powiększenie węzłów chłonnych, gorączkę, nocne poty, utratę masy ciała, świąd skóry oraz przewlekłe zmęczenie. Diagnostyka opiera się na biopsji węzła chłonnego lub innej zajętej tkanki, badaniach obrazowych (TK, PET-CT) oraz badaniach laboratoryjnych, w tym markerów nowotworowych.

W leczeniu chłoniaków stosuje się różnorodne schematy chemioterapii, często w połączeniu z immunoterapią. W przypadku chłoniaków Hodgkina najczęściej wykorzystywane są schematy ABVD (doksorubicyna, bleomycyna, winblastyna, dakarbazyna) lub BEACOPP. W leczeniu chłoniaków nie-Hodgkinowskich stosuje się m.in. schematy R-CHOP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna, prednizon), R-CVP, czy R-DHAP.

Spośród polskich preparatów w terapii chłoniaków stosuje się: MabThera, Blitzima, Truxima (rytuksymab), Levact (bendamustyna), Adcetris (brentuksymab vedotin), Imbruvica (ibrutynib), Revlimid (lenalidomid), Opdivo (niwolumab), Keytruda (pembrolizumab), Kymriah (tisagenlecleucel) czy Polivy (polatuzumab vedotin).

Największe trudności w leczeniu chłoniaków złośliwych wiążą się z nawrotami choroby i opornością na standardowe leczenie. Istotnym wyzwaniem pozostaje również toksyczność intensywnych schematów chemioterapii, szczególnie u pacjentów starszych lub obciążonych chorobami współistniejącymi. Ponadto, dostęp do nowoczesnych terapii, takich jak inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego czy terapia CAR-T, może być ograniczony ze względu na ich wysoki koszt i wymagania proceduralne.