diagnostyka zaburzeń przebiegających z nadmiernym wychwytem glukozy
Wskazanie

Diagnostyka zaburzeń przebiegających z nadmiernym wychwytem glukozy obejmuje szereg schorzeń, w których dochodzi do zwiększonego zużycia glukozy przez tkanki organizmu. Najczęściej dotyczy to procesów nowotworowych, gdzie komórki rakowe charakteryzują się wzmożonym metabolizmem glukozy (efekt Warburga). W diagnostyce tych zaburzeń kluczową rolę odgrywa pozytonowa tomografia emisyjna (PET) z wykorzystaniem radiofarmaceutyków, takich jak 18F-fluorodeoksyglukoza (18F-FDG).

W Polsce do diagnostyki zaburzeń z nadmiernym wychwytem glukozy stosuje się przede wszystkim radiofarmaceutyki takie jak FDG Poltom, Steripet FDG czy Gludepta. Badanie PET-CT z użyciem tych preparatów pozwala na wizualizację obszarów o wzmożonym metabolizmie glukozy, co ma szczególne znaczenie w diagnostyce onkologicznej, ocenie stopnia zaawansowania choroby nowotworowej, monitorowaniu odpowiedzi na leczenie oraz wykrywaniu wznów nowotworowych.

Oprócz nowotworów, nadmierny wychwyt glukozy może występować w stanach zapalnych, infekcjach, chorobach autoimmunologicznych czy w przypadku niektórych schorzeń neurologicznych. Diagnostyka różnicowa tych stanów stanowi istotne wyzwanie kliniczne, ponieważ zarówno zmiany nowotworowe, jak i zapalne mogą wykazywać zwiększony metabolizm glukozy w badaniu PET.

Największą trudnością w diagnostyce zaburzeń przebiegających z nadmiernym wychwytem glukozy jest właściwa interpretacja wyników badań obrazowych. Fałszywie dodatnie wyniki mogą być związane z procesami zapalnymi, pooperacyjnymi czy fizjologicznym wychwytem w niektórych narządach (np. mózg, serce, wątroba). Z kolei fałszywie ujemne wyniki mogą dotyczyć nowotworów o niskim metabolizmie glukozy lub zmian o małych rozmiarach. Istotne znaczenie ma również odpowiednie przygotowanie pacjenta do badania, w tym kontrola poziomu glukozy we krwi, ponieważ hiperglikemia może znacząco wpływać na jakość uzyskanych obrazów.