badanie pojedynczego guza płuca
Wskazanie

Badanie pojedynczego guza płuca to istotny element diagnostyki, który ma na celu określenie charakteru zmiany – czy ma ona charakter łagodny czy złośliwy. Pojedyncze guzki płucne (SPN – solitary pulmonary nodule) definiuje się jako zmiany o średnicy do 3 cm, otoczone miąższem płucnym, bez cech niedodmy, powiększenia węzłów chłonnych czy zapalenia płuc.

Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, tomografię komputerową, PET-CT), które pozwalają ocenić morfologię zmiany, jej lokalizację, gęstość oraz dynamikę wzrostu. Kluczowe znaczenie ma pobranie materiału do badania histopatologicznego, które można uzyskać poprzez bronchoskopię, biopsję transtorakalną pod kontrolą TK lub EBUS (endobronchial ultrasound).

W przypadku podejrzenia procesu nowotworowego stosuje się leki przeciwnowotworowe, których wybór zależy od typu histologicznego guza i stadium zaawansowania. W niedrobnokomórkowym raku płuca stosuje się m.in. preparaty: Tecentriq (atezolizumab), Keytruda (pembrolizumab), Opdivo (niwolumab), Tagrisso (ozymertynib), Xalkori (kryzotynib), Alecensa (alektynib) czy Iressa (gefitynib).

Największe trudności w diagnostyce pojedynczych guzów płuca dotyczą guzków o małej średnicy (poniżej 8-10 mm), które mogą być trudne do dostępu dla biopsji. Wyzwaniem jest również różnicowanie zmian łagodnych od złośliwych wyłącznie na podstawie badań obrazowych. U pacjentów z wysokim ryzykiem operacyjnym problematyczny może być wybór optymalnej metody leczenia. Istotne jest również wczesne wykrycie zmiany, gdyż rokowanie w raku płuca jest ściśle związane ze stadium zaawansowania w momencie rozpoznania.