gorączka o nieznanym pochodzeniu
Wskazanie

Gorączka o nieznanym pochodzeniu (FUO – fever of unknown origin) to stan chorobowy definiowany jako podwyższenie temperatury ciała powyżej 38,3°C, trwające dłużej niż 3 tygodnie, którego przyczyny nie udaje się ustalić pomimo przeprowadzenia wstępnej diagnostyki. Najczęstszymi przyczynami są choroby infekcyjne (20-40%), choroby nowotworowe (20-30%), choroby autoimmunologiczne (10-20%) oraz inne, rzadsze schorzenia.

Diagnostyka gorączki o nieznanym pochodzeniu wymaga kompleksowego podejścia obejmującego dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz szereg badań dodatkowych. Standardowo wykonuje się badania laboratoryjne krwi (morfologia, CRP, OB, próby wątrobowe), badania mikrobiologiczne (posiewy krwi, moczu), badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, USG jamy brzusznej, tomografia komputerowa) oraz w wybranych przypadkach badania inwazyjne (biopsje).

W leczeniu gorączki o nieznanym pochodzeniu stosuje się leki przeciwgorączkowe, takie jak paracetamol (Paracetamol Accord, Apap), ibuprofen (Ibuprom, Nurofen) czy metamizol (Pyralgin). Często stosowane są również antybiotyki empiryczne o szerokim spektrum działania, np. ciprofloksacyna (Cipronex), amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin) czy ceftriakson (Biotrakson). W przypadku podejrzenia choroby autoimmunologicznej mogą być stosowane glikokortykosteroidy (Encorton, Metypred).

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z gorączką o nieznanym pochodzeniu jest ustalenie jej przyczyny. Około 30-50% przypadków pozostaje niezdiagnozowanych mimo rozszerzonej diagnostyki. Wyzwaniem jest również decyzja o włączeniu leczenia empirycznego bez ustalonej diagnozy oraz ryzyko maskowania objawów choroby podstawowej przez stosowane leki przeciwgorączkowe czy antybiotyki. Kluczowe w postępowaniu jest systematyczne podejście diagnostyczne, regularna ocena stanu pacjenta oraz modyfikacja postępowania w zależności od przebiegu choroby i wyników badań.