klirens diklofenaku
Klirens diklofenaku to parametr farmakokinetyczny określający szybkość eliminacji tego niesteroidowego leku przeciwzapalnego z organizmu. Opisuje on objętość osocza, która zostaje całkowicie oczyszczona z leku w jednostce czasu i jest wyrażany w ml/min.
Diklofenak po podaniu doustnym podlega znaczącemu efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę (40-50% dawki), co wpływa na jego biodostępność. Klirens leku wynosi około 200-400 ml/min i jest głównie metaboliczny – lek jest przekształcany w wątrobie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C9, do metabolitów, które są następnie wydalane z moczem (około 65%) i żółcią (około 35%).
Znajomość klirensu diklofenaku ma istotne znaczenie kliniczne przy ustalaniu dawkowania u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek i wątroby. U chorych z niewydolnością wątroby może dochodzić do zmniejszenia klirensu leku i wzrostu stężenia w osoczu, co wymaga dostosowania dawki. Podobnie u pacjentów z niewydolnością nerek, mimo że eliminacja nerkowa odgrywa mniejszą rolę, może być konieczna modyfikacja dawkowania.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Diklofenak w postaci żelu o stężeniu 10 mg/g charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką wynikającą z miejscowego podania. Substancja czynna przenika przez nieuszkodzoną skórę z absorpcją na poziomie 6-7% (żel 1%), osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 3,9 ng/ml po aplikacji 7,5 g żelu. Po kilku dniach stosowania u pacjentów z artrozą stężenie diklofenaku w tkankach miękkich i skórze jest 30-40 razy wyższe niż w osoczu, co potwierdza selektywność działania miejscowego i ogranicza ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Diklofenak wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%, głównie albuminami), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Maksymalne stężenia w osoczu po podaniu miejscowym są około 100-krotnie niższe niż po podaniu doustnym, co podkreśla korzyści stosowania miejscowego w terapii przeciwzapalnej.
4′-hydroksy-diklofenak, absorpcja diklofenaku, albumina, artroza, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, dysfagia, dystrybucja diklofenaku, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, działanie przeciwzapalne, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens diklofenaku, koniugat glukuronidowy, maź stawowa, metabolit diklofenaku, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, tkanka stawowa, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Felogel Max zawiera dietyloamoniowy diklofenak w stężeniu 23,2 mg/g, co odpowiada 20 mg diklofenaku sodowego na gram żelu. Wchłanianie diklofenaku przez skórę jest proporcjonalne do powierzchni leczonego obszaru, dawki oraz stopnia nawodnienia skóry, natomiast nie jest modyfikowane przez opatrunki przepuszczające wilgoć i parę. Po miejscowej aplikacji diklofenak dystrybuuje się do osocza, błony maziowej i płynu maziowego, osiągając stężenia w osoczu około 100-krotnie niższe niż po podaniu doustnym. Substancja wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%, głównie albuminami 99,4%) oraz preferencyjne gromadzenie w tkankach zapalnych, gdzie stężenie diklofenaku może być nawet do 20 razy wyższe niż w osoczu, co ma kluczowe znaczenie dla działania przeciwzapalnego.
biotransformacja, błona maziowa, dietyloamoniowy diklofenak, diklofenak sodowy, glukuronidacja, hydroksy-metoksy-diklofenak, hydroksylacja, klirens, klirens diklofenaku, koniugat glukuronidowy, metabolit fenolowy, niewyrównana marskość wątroby, okres półtrwania, parametr kinetyczny, płyn maziowy, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie substancji czynnej, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Arthrotec Forte zawiera diklofenak sodowy (75 mg) oraz mizoprostol (0,2 mg), których farmakokinetyka w preparacie złożonym jest zbliżona do podawania oddzielnego. Diklofenak jest całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym na czczo, jednak ze względu na metabolizm pierwszego przejścia biodostępność wynosi około 50%. Maksymalne stężenie (Tmax) diklofenaku osiągane jest w ciągu 2 godzin, a okres półtrwania (t½) wynosi około 2 godziny. Diklofenak wiąże się w ponad 99% z albuminami osocza, jest metabolizowany i wydalany głównie z moczem (65%) oraz żółcią (35%). Mizoprostol charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i metabolizmem do aktywnego kwasu mizoprostolu, którego t½ wynosi około 30 minut, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2 dni. Około 73% dawki mizoprostolu jest wydalane z moczem, głównie jako nieaktywne metabolity. Pokarm zmniejsza szybkość i stopień wchłaniania diklofenaku oraz obniża Cmax mizoprostolu, nie wpływając jednak na jego AUC.
albumina osocza, badanie biorównoważności, białko osocza, biodostępność, diklofenak sodowy, eliminacja, farmakokinetyka, interakcja farmakokinetyczna, klirens diklofenaku, kwas glukuronowy, kwas mizoprostolu, metabolizm pierwszego przejścia, mizoprostol, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, półokres eliminacji, stan stacjonarny, stan stacjonarny w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zmienność międzyosobnicza -
Leksykon leków
Diklofenak potasowy w dawce 25 mg, podany doustnie w formie kapsułek miękkich (Voltaren Express Forte), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) wynoszącego średnio 1125 ng/ml po 25 minutach (Tmax). Wchłanianie jest szybsze i Cmax wyższe w porównaniu do tabletek, jednak obecność pokarmu opóźnia Tmax i obniża Cmax. Diklofenak wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7%), a jego względna objętość dystrybucji wynosi 0,12-0,17 l/kg. Substancja przenika do płynu maziowego, gdzie stężenie maksymalne osiągane jest 2-4 godziny po osoczu i utrzymuje się na wyższym poziomie przez 12 godzin. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 1-2 godziny, a całkowity klirens osoczowy to 263 ± 56 ml/min. Diklofenak podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez hydroksylację i metoksylację, z powstaniem aktywnych, choć słabszych metabolitów fenolowych. Około 60% dawki jest wydalane z moczem w postaci glukuronidów i metabolitów, a reszta z kałem po wydzieleniu z żółcią.
aktywność biologiczna, AUC, badanie farmakokinetyczne, diklofenak potasowy, efekt pierwszego przejścia, glukuronid, glukuronidacja, hydroksylacja i metoksylacja, klirens diklofenaku, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, pochodna fenolowa, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie w osoczu, Voltaren Express Forte, wiązanie z białkami osocza, wyrównana marskość wątroby
