4′-hydroksy-diklofenak

4′-hydroksy-diklofenak to główny metabolit diklofenaku, powstający w wyniku hydroksylacji w pozycji 4′ pierścienia fenylowego. Jest to farmakologicznie aktywny metabolit, który przyczynia się do działania przeciwzapalnego, przeciwbólowego i przeciwgorączkowego diklofenaku.

Metabolizm diklofenaku zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, w szczególności CYP2C9. 4′-hydroksy-diklofenak stanowi około 30% wszystkich metabolitów diklofenaku i wykazuje aktywność farmakologiczną zbliżoną do związku macierzystego, choć nieco słabszą.

Mechanizm działania 4′-hydroksy-diklofenaku, podobnie jak diklofenaku, polega na hamowaniu aktywności cyklooksygenazy (COX), enzymu odpowiedzialnego za syntezę prostaglandyn – mediatorów stanu zapalnego, bólu i gorączki. Metabolit ten jest wydalany głównie z moczem, częściowo w formie wolnej, a częściowo w postaci koniugatów glukuronidowych.

Monitorowanie stężenia 4′-hydroksy-diklofenaku w płynach ustrojowych może mieć znaczenie w badaniach farmakokinetycznych, ocenie interakcji lekowych oraz w medycynie sądowej. Znajomość przemian metabolicznych diklofenaku jest istotna w kontekście indywidualizacji terapii, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diclogel 10 mg/g

Diklofenak w postaci żelu o stężeniu 10 mg/g charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką wynikającą z miejscowego podania. Substancja czynna przenika przez nieuszkodzoną skórę z absorpcją na poziomie 6-7% (żel 1%), osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 3,9 ng/ml po aplikacji 7,5 g żelu. Po kilku dniach stosowania u pacjentów z artrozą stężenie diklofenaku w tkankach miękkich i skórze jest 30-40 razy wyższe niż w osoczu, co potwierdza selektywność działania miejscowego i ogranicza ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Diklofenak wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%, głównie albuminami), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Maksymalne stężenia w osoczu po podaniu miejscowym są około 100-krotnie niższe niż po podaniu doustnym, co podkreśla korzyści stosowania miejscowego w terapii przeciwzapalnej.
4′-hydroksy-diklofenak, absorpcja diklofenaku, albumina, artroza, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, dysfagia, dystrybucja diklofenaku, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, działanie przeciwzapalne, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens diklofenaku, koniugat glukuronidowy, maź stawowa, metabolit diklofenaku, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, tkanka stawowa, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diclac 50 50 mg

Diklofenak sodowy w postaci tabletek dojelitowych Diclac 50 mg charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym średnio 1,5 µg/ml (5 µmol/l) osiąganym po około 2 godzinach (Tmax). Efekt terapeutyczny może być opóźniony ze względu na otoczkę dojelitową. Wchłanianie jest liniowo zależne od dawki i nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, choć pasaż przez żołądek jest wolniejszy po posiłku. Diklofenak wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7%, głównie albuminy 99,4%) oraz objętość dystrybucji 0,12-0,17 l/kg. Lek przenika do płynu maziowego, gdzie stężenia po 2 godzinach przewyższają stężenia osoczowe i utrzymują się do 12 godzin, z okresem półtrwania w płynie maziowym wynoszącym 3-6 godzin. Po podaniu doustnym około 50% dawki ulega metabolizmowi w efekcie pierwszego przejścia wątrobowego, a klirens osoczowy wynosi 263±56 ml/min. Okres półtrwania w osoczu jest krótki, 1-2 godziny, a metabolity, w tym dwa aktywne, mają okres półtrwania 1-3 godziny. Diklofenak i jego metabolity są wydalane głównie z moczem (~60% dawki) oraz z kałem, przy czym mniej niż 1% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej substancji czynnej.
3′-hydroksy-diklofenak, 4′-hydroksy-diklofenak, AUC, biotransformacja leku, Cmax, diklofenak sodowy, efekt pierwszego przejścia, glukuronid, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit leku, metabolizm wątrobowy, mleko kobiece, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otoczka dojelitowa, parametr farmakokinetyczny, płyn maziowy, pochodna fenolowa, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie w osoczu, tabletka dojelitowa, Tmax, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Diklofenak sodowy – Właściwości farmakokinetyczne

Diklofenak sodowy wykazuje całkowite wchłanianie po podaniu doustnym na czczo, jednak ze względu na efekt pierwszego przejścia dostępność biologiczna wynosi około 50%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1-4 godzin, a AUC jest proporcjonalne do dawki w zakresie 25-150 mg. Formy o przedłużonym uwalnianiu (np. Olfen 75 SR) osiągają Cmax około 0,4-0,5 µg/ml po około 4 godzinach, z utrzymaniem stężenia 13 ng/ml do 16 godzin. Podanie pozajelitowe (i.m., s.c., i.v.) charakteryzuje się szybszym wchłanianiem i wyższą ekspozycją (AUC ponad dwukrotnie wyższe niż po podaniu doustnym), z Cmax osiąganym w ciągu 3-40 minut i wartościami do 16,5 µg/ml po podaniu dożylnym. Diklofenak wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%), ma objętość dystrybucji 0,12-0,17 l/kg i przenika do płynu maziowego, gdzie stężenia utrzymują się dłużej (okres półtrwania 3-6 h) i są wyższe niż w osoczu po 2 godzinach od Cmax w osoczu. Metabolizm obejmuje glukuronidację oraz hydroksylację i metoksylację, prowadząc do kilku metabolitów, z których dwa wykazują słabą aktywność biologiczną. Całkowity klirens wynosi 263 ± 56 ml/min, a okres półtrwania w osoczu 1-2 godziny. Diklofenak i metabolity są wydalane głównie przez nerki (ok. 60% dawki), z mniej niż 1% w postaci niezmienionej, oraz przez żółć (ok. 35%).
3-hydroksy-4-metoksy-diklofenak, 3′-hydroksy-diklofenak, 4′-hydroksy-diklofenak, 4%, 5-dihydroksy-diklofenak, 5-hydroksy-diklofenak, błona maziowa, diklofenak sodowy, dystrybucja diklofenaku, eliminacja diklofenaku, glukuronidacja, hydroksylacja i metoksylacja, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koniugat glukuronidowy, metabolizm diklofenaku, metabolizm pierwszego przejścia, mizoprostol, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, płyn maziowy, pochodna fenolowa, podanie domięśniowe, podanie dożylne w bolusie, podanie podskórne, pole powierzchni pod krzywą stężenia, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wchłanianie diklofenaku, wiązanie z białkami osocza, wyrównana marskość wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voltaren SR 100 100 mg

Diklofenak sodowy w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu Voltaren SR 100 charakteryzuje się dostępnością biologiczną na poziomie około 82% w porównaniu do tabletek dojelitowych, co wynika z metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenia w osoczu wynoszą średnio 0,4-0,5 µg/ml (1,25-1,6 µmol/l) i osiągane są po około 4 godzinach, a stężenia po 24 godzinach utrzymują się na poziomie około 13 ng/ml (40 nmol/l), potwierdzając przedłużone uwalnianie. Diklofenak wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%), głównie albuminami, a jego względna objętość dystrybucji wynosi 0,12-0,17 l/kg. Istotne jest przenikanie leku do płynu maziowego, gdzie stężenia po 2 godzinach od osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu przewyższają je i utrzymują się przez 12 godzin, co ma znaczenie w terapii chorób zapalnych stawów. Metabolizm diklofenaku odbywa się głównie przez hydroksylację i metoksylację, prowadząc do powstania kilku metabolitów, z których dwa wykazują słabszą aktywność biologiczną. Okres półtrwania diklofenaku w osoczu wynosi 1-2 godziny, a całkowity klirens osoczowy to 263±56 ml/min.
3-hydroksy-4-metoksy-diklofenak, 3′-hydroksy-diklofenak, 4′-hydroksy-diklofenak, 4%, 5-dihydroksy-diklofenak, 5-hydroksy-diklofenak, albumina, AUC, biotransformacja, diklofenak sodowy, dostępność biologiczna, faza eliminacji, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, pochodna fenolowa, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie maksymalne, tabletka dojelitowa, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Voltaren, wiązanie z białkami osocza, wyrównana marskość wątroby, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adarostin 10 mg/g

Adarostin w postaci żelu zawierającego 10 mg/g diklofenaku sodowego charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką przy miejscowym podaniu. Diklofenak przenika przez warstwy podskórne skóry z wchłanianiem na poziomie 6-7% u zdrowych ochotników, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 3,9 ng/ml po aplikacji 7,5 g żelu 1%. U pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów stężenia diklofenaku w tkankach miękkich są 30-40-krotnie wyższe niż w osoczu. Po aplikacji na stawy kolanowe i rąk stężenia w osoczu są około 100-krotnie niższe niż po podaniu doustnym. Diklofenak wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%), głównie albuminami (99,5%).
4′-hydroksy-diklofenak, albuminy, biotransformacja, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność nerek, diklofenak, diklofenak sodowy, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens całkowity, kumulacja metabolitów, kwas glukuronowy, maziówka, okres półtrwania, płyn maziówkowy, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Diklofenak – Właściwości farmakokinetyczne

Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny, wykazuje zróżnicowaną farmakokinetykę zależną od drogi podania i postaci farmaceutycznej. Po podaniu doustnym, maksymalne stężenie w osoczu dla dawki 50 mg w formie tabletek dojelitowych wynosi około 1,5 μg/ml (5 μmol/l) i osiągane jest po 2-3 godzinach, natomiast sól potasowa diklofenaku osiąga stężenie 3,8 μmol/l już po 20-60 minutach. Podanie domięśniowe skutkuje szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem około 2,5 μg/ml (8 μmol/l) po 10-20 minutach, a dożylne podanie bolusowe powoduje natychmiastowe osiągnięcie stężenia około 16,5 μg/ml w ciągu 3 minut. Diklofenak wiąże się z białkami osocza w 99,7%, głównie z albuminami, co wpływa na objętość dystrybucji (0,12-0,17 l/kg). Lek przenika do płynu maziowego, gdzie stężenia po 2-4 godzinach przewyższają stężenia w osoczu i utrzymują się przez 12 godzin, co jest istotne w terapii stanów zapalnych stawów. Metabolizm diklofenaku obejmuje głównie hydroksylację i metoksylację, z głównym metabolitem 4′-hydroksy-diklofenakiem (30-40%), a okres półtrwania substancji macierzystej wynosi 1-2 godziny.
3-hydroksy-4-metoksy-diklofenak, 3′-hydroksy-diklofenak, 4′-hydroksy-diklofenak, 4%, 5-hydroksy-diklofenak, diklofenak epolamina, efekt pierwszego przejścia, enzym cytochromu P450, hydroksylacja, klirens osoczowy, liposom multilamellarny, miejscowe stosowanie diklofenaku, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, opatrunek okluzyjny, płyn maziowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne w bolusie, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, przednia komora oka, przewlekłe zapalenie wątroby, roztwór do płukania gardła, sól potasowa diklofenaku, tabletka dojelitowa, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wyrównana marskość wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diclac 150 Duo 150 mg

Produkt leczniczy Diclac 150 Duo zawiera 150 mg diklofenaku sodowego w formie dwuwarstwowej tabletki, z 25 mg substancji w warstwie o szybkim uwalnianiu i 125 mg w warstwie o zmodyfikowanym uwalnianiu, co umożliwia szybkie rozpoczęcie działania oraz przedłużony efekt terapeutyczny. Diklofenak wchłania się dwufazowo: szybka faza w żołądku i wolniejsza w jelicie cienkim, z dostępnością biologiczną około 82% w porównaniu do tabletek dojelitowych. Profil uwalniania jest kontrolowany i liniowy względem dawki, z 90% substancji uwalnianej po 10 godzinach, co pozwala na podanie kolejnej dawki po 12 godzinach. Diklofenak wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%), przenika do płynu maziowego, gdzie utrzymuje się stężenie wyższe niż w osoczu przez 12 godzin, a okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 1-2 godziny w osoczu i 3-6 godzin w płynie maziowym.
3′-hydroksy-diklofenak, 4′-hydroksy-diklofenak, bariera łożyskowa, biodostępność, diklofenak sodowy, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, hydroksylacja i metoksylacja, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja substancji czynnej, okres półtrwania, płyn maziowy, pole pod krzywą AUC, przewlekłe zapalenie wątroby, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, wyrównana marskość wątroby, zaburzenie czynności nerek, zmodyfikowane uwalnianie

4′-hydroksy-diklofenak

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Diclogel 10 mg/g

Właściwości farmakokinetyczne – Diclac 50 50 mg

Diklofenak sodowy – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Voltaren SR 100 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Adarostin 10 mg/g

Diklofenak – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Diclac 150 Duo 150 mg