Właściwości farmakokinetyczne
Adarostin 10 mg/g

Właściwości farmakokinetyczne leku Adarostin

Adarostin w postaci żelu zawierającego 10 mg/g diklofenaku sodowego (Diclofenacum natricum) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne charakterystyczne dla miejscowej drogi podania. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów farmakokinetycznych tego leku.

Wchłanianie

Diklofenak po zastosowaniu miejscowym w formie żelu Adarostin dobrze przenika przez warstwy podskórne skóry. U zdrowych ochotników maksymalne stężenie diklofenaku w osoczu po podaniu dawki 7,5 g w stężeniu 1% osiąga średnio 3,9 ng/ml. Wchłanianie substancji czynnej przez zdrową skórę wynosi od 6% do 7%. Co istotne, u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów, po kilkudniowej terapii, stężenie diklofenaku w skórze i tkankach miękkich jest znacząco wyższe – osiąga wartości 30-40 razy przewyższające stężenia osiągane w osoczu krwi.¹

Dystrybucja

Po aplikacji żelu Adarostin na stawy kolanowe i rąk, możliwe jest oznaczenie stężenia diklofenaku w osoczu krwi, maziówce oraz płynie maziówkowym. Maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu jest około 100-krotnie niższe w porównaniu do stężeń osiąganych po podaniu doustnym. Diklofenak charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza – 99,7%, przy czym głównie wiąże się z albuminami (99,5%).²

Metabolizm

Biotransformacja diklofenaku zawartego w preparacie Adarostin przebiega dwutorowo. Z jednej strony zachodzi częściowa glukuronidacja niezmienionej cząsteczki, jednak główny szlak metaboliczny obejmuje pojedynczą lub wielokrotną hydroksylację. Głównym metabolitem jest 4-hydroksy-diklofenak. Większość metabolitów hydroksylowych ulega następnie sprzężeniu z kwasem glukuronowym. Warto podkreślić, że dwa z utworzonych metabolitów wykazują aktywność biologiczną, jednak jest ona mniejsza w porównaniu do aktywności macierzystej cząsteczki diklofenaku.³

Eliminacja

Zarówno diklofenak, jak i jego metabolity są wydalane głównie z moczem. Całkowity klirens diklofenaku w osoczu wynosi 263 ± 56 ml/min. Okres półtrwania diklofenaku w osoczu jest stosunkowo krótki i wynosi 1-2 godziny. Metabolity diklofenaku charakteryzują się podobnym okresem półtrwania w osoczu, wynoszącym 1-3 godzin.⁴

Drogi wydalania diklofenaku przedstawiają się następująco:

• Około 60% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci metabolitów
• Tylko 1% dawki wydala się z moczem w niezmienionej postaci diklofenaku
• Pozostała część dawki jest wydalana w postaci metabolitów z żółcią i kałem

⁵

Wpływ zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę

Zaburzenia czynności nerek wydają się nie wpływać znacząco na klirens osoczowy samego diklofenaku, natomiast mogą prowadzić do zmniejszenia klirensu jego metabolitów. Należy zauważyć, że:

• Stopień kumulacji metabolitów diklofenaku u pacjentów z niewydolnością nerek nie był systematycznie oceniany
• U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może dochodzić do kumulacji metabolitów diklofenaku
• Stężenia metabolitów w osoczu w stanie stacjonarnym u tych pacjentów mogą być nawet czterokrotnie wyższe niż stężenia obserwowane u osób zdrowych

⁶