zapalenie kości
Wskazanie

Zapalenie kości (osteomyelitis) to poważna infekcja dotycząca kości i szpiku kostnego. Najczęściej powstaje wskutek zakażenia bakteryjnego, rzadziej grzybiczego, które może przedostać się do kości poprzez krwioobieg, z sąsiadujących tkanek miękkich lub na skutek bezpośredniego urazu. Głównym patogenem wywołującym to schorzenie jest Staphylococcus aureus, choć mogą to być również inne bakterie, jak Streptococcus, Pseudomonas aeruginosa czy Escherichia coli.

Choroba może przebiegać ostro lub przewlekle. W obrazie klinicznym obserwuje się ból, obrzęk, zaczerwienienie okolicy zajętej kości, gorączkę, ogólne złe samopoczucie oraz ograniczenie ruchomości. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższone OB, CRP, leukocytoza), badaniach obrazowych (RTG, TK, MRI) oraz posiewach mikrobiologicznych, które są kluczowe dla celowanej antybiotykoterapii.

W leczeniu zapalenia kości stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię. W Polsce dostępne są preparaty takie jak: Amoksiklav (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Cipronex (ciprofloksacyna), Clindamycin MIP (klindamycyna), Dalacin C (klindamycyna), Linezolid Sandoz (linezolid), Metronidazol BTL (metronidazol), Proxacin (ciprofloksacyna), Rifampicyna TZF (rifampicyna), Targocid (teikoplanina) oraz Zyvoxid (linezolid).

Największą trudnością w leczeniu zapalenia kości jest przewlekły charakter choroby oraz oporność bakterii na antybiotyki. Terapia zwykle jest długotrwała (4-6 tygodni lub dłużej) i często wymaga stosowania kombinacji antybiotyków. W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie operacyjne polegające na usunięciu martwiczej tkanki kostnej (sekwestrektomia), drenażu ropni czy stabilizacji kości. U pacjentów z cukrzycą, niedokrwistością czy zaburzeniami odporności leczenie jest szczególnie trudne i wymaga interdyscyplinarnego podejścia.

Dodatkowym wyzwaniem jest penetracja antybiotyków do tkanki kostnej, która jest często ograniczona ze względu na słabe ukrwienie kości i obecność biofilmu bakteryjnego. Dlatego w leczeniu wykorzystuje się również metody miejscowego dostarczania antybiotyków, takie jak cementem kostny z antybiotykiem (Palacos R+G, Copal G+C) czy łańcuchy z gentamycyną (Septopal). W przypadkach opornych na leczenie stosuje się również terapię hiperbaryczną jako leczenie wspomagające.