zapalenie wyrostka sutkowatego
Wskazanie

Zapalenie wyrostka sutkowatego (mastoiditis) to stan zapalny występujący w wyrostku sutkowatym kości skroniowej, który zawiera komórki powietrzne. Najczęściej rozwija się jako powikłanie nieleczonego lub nieodpowiednio leczonego ostrego zapalenia ucha środkowego. Infekcja z jamy bębenkowej rozprzestrzenia się na komórki powietrzne wyrostka sutkowatego, prowadząc do niszczenia tkanki kostnej.

Charakterystycznymi objawami są: silny ból za uchem, obrzęk i zaczerwienienie skóry za małżowiną uszną, odstająca małżowina uszna, gorączka, wyciek ropny z ucha oraz pogorszenie słuchu. U dzieci symptomy mogą być mniej specyficzne, co czasem utrudnia wczesne rozpoznanie. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania obrazowe, szczególnie tomografia komputerowa, która pozwala ocenić zakres zniszczenia tkanki kostnej.

W leczeniu zapalenia wyrostka sutkowatego stosuje się antybiotykoterapię dożylną o szerokim spektrum działania. W Polsce najczęściej wykorzystuje się takie leki jak: Unasyn (ampicylina z sulbaktamem), Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Biofuroksym (cefuroksym), Zinacef (cefuroksym), Claforan (cefotaksym) lub Targocid (teikoplanina) w przypadkach oporności bakterii. Przy braku poprawy po leczeniu zachowawczym konieczna jest interwencja chirurgiczna – mastoidektomia.

Największą trudnością w leczeniu zapalenia wyrostka sutkowatego jest rosnąca oporność bakterii na antybiotyki, co może prowadzić do niepowodzenia terapii zachowawczej. Istotnym wyzwaniem jest również ryzyko powikłań, takich jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ropień mózgu, zakrzepowe zapalenie zatoki esowatej czy porażenie nerwu twarzowego. Opóźnienie w diagnozie i leczeniu znacząco zwiększa ryzyko tych poważnych powikłań, dlatego kluczowe jest wczesne rozpoznanie i agresywne leczenie, zwłaszcza u dzieci, u których choroba ta występuje częściej.