miejscowo zaawansowany rak piersi
Wskazanie

Miejscowo zaawansowany rak piersi (LABC – Locally Advanced Breast Cancer) to stadium nowotworu piersi, w którym guz jest zwykle duży (powyżej 5 cm), może naciekać skórę lub ścianę klatki piersiowej, lub występują przerzuty do węzłów chłonnych pachowych, podobojczykowych lub nadobojczykowych. Klinicznie najczęściej obejmuje stadium III (IIIA, IIIB, IIIC) według klasyfikacji TNM. Miejscowo zaawansowany rak piersi stanowi około 10-20% wszystkich nowo zdiagnozowanych przypadków raka piersi.

Leczenie miejscowo zaawansowanego raka piersi ma charakter wielodyscyplinarny i obejmuje zazwyczaj chemioterapię neoadjuwantową (przedoperacyjną), zabieg chirurgiczny, radioterapię oraz leczenie systemowe uzupełniające. W chemioterapii neoadjuwantowej stosuje się najczęściej schematy oparte na antracyklinach i taksanach, takie jak AC-T (Adriblastina/doksorubicyna, Endoxan/cyklofosfamid, następnie Taxotere/docetaksel lub Paclitaxel/paklitaksel), TAC (Taxotere, Adriblastina, Endoxan), czy FEC-T (Fluorouracil/5-fluorouracyl, Farmorubicin/epirubicyna, Endoxan, następnie Taxotere).

W przypadku guzów HER2-dodatnich standardem jest dołączenie terapii anty-HER2, najczęściej trastuzumabu (Herceptin) oraz pertuzumabu (Perjeta). Dla pacjentek z rakiem hormonozależnym po operacji stosuje się hormonoterapię – tamoksyfen (Nolvadex, Tamoxifen-EGIS) lub inhibitory aromatazy, takie jak letrozol (Aromek, Letrozol Bluefish), anastrozol (Anastrozol Teva, Atrozol) czy eksemestan (Aromix, Symex).

Największe trudności w leczeniu miejscowo zaawansowanego raka piersi obejmują uzyskanie odpowiedzi na leczenie neoadjuwantowe umożliwiające przeprowadzenie operacji oszczędzającej, a także wysoki odsetek nawrotów choroby. Wyzwaniem jest również leczenie pacjentek z podtypem potrójnie ujemnym (bez ekspresji receptorów estrogenowych, progesteronowych i HER2), który charakteryzuje się gorszym rokowaniem. W ostatnich latach do arsenału terapeutycznego dołączyły immunoterapia (pembrolizumab – Keytruda) oraz inhibitory PARP (olaparyb – Lynparza, talazoparib – Talzenna) dla pacjentek z mutacjami BRCA1/2, co daje nowe możliwości terapeutyczne w tym trudnym stadium choroby.