zakrzepica serca
Zakrzepica serca (zakrzepica wewnątrzsercowa) to poważne schorzenie kardiologiczne polegające na tworzeniu się zakrzepów krwi w jamach serca. Najczęściej występuje w przedsionkach, szczególnie lewym, lub w komorach serca przy znacznie upośledzonym przepływie krwi. Zakrzepy mogą powstawać na podłożu migotania przedsionków, po zawale mięśnia sercowego, w kardiomiopatii rozstrzeniowej lub przy zastawkach mechanicznych.
Klinicznie zakrzepica serca stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko zatorowości obwodowej. Fragmenty zakrzepów mogą odrywać się i przemieszczać z prądem krwi do naczyń obwodowych, powodując zatory tętnic mózgowych (udar niedokrwienny), tętnic wieńcowych (zawał mięśnia sercowego), tętnic trzewnych (niedokrwienie narządów jamy brzusznej) czy tętnic kończyn.
Diagnostyka zakrzepicy serca opiera się głównie na badaniach obrazowych. Echokardiografia przezklatkowa i przezprzełykowa są metodami pierwszego wyboru, pozwalającymi na wizualizację skrzeplin w jamach serca. W przypadkach wątpliwych pomocne mogą być rezonans magnetyczny serca (CMR) lub tomografia komputerowa.
Leczenie zakrzepicy serca obejmuje przede wszystkim antykoagulację. Stosuje się heparynę niefrakcjonowaną lub drobnocząsteczkową w ostrej fazie, a następnie doustne antykoagulanty (antagoniści witaminy K lub NOAC). W wybranych przypadkach, szczególnie przy dużych, ruchomych skrzeplinach, może być konieczna interwencja chirurgiczna. Profilaktyka zakrzepicy serca dotyczy głównie pacjentów z migotaniem przedsionków i po wszczepieniu sztucznych zastawek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diclomax 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące diklofenaku potasowego, substancji czynnej preparatu Diclomax, wskazują na profil toksyczności charakterystyczny dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Badania toksyczności przewlekłej na zwierzętach wykazały przede wszystkim zmiany patologiczne i owrzodzenia w przewodzie pokarmowym oraz zależny od dawki wzrost częstości zakrzepicy serca przy długotrwałym podawaniu. W badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano hamowanie owulacji u królików, zaburzenia implantacji zarodka oraz negatywny wpływ na wczesny rozwój embrionalny u szczurów, a także wydłużenie okresu ciąży i czasu trwania porodu.
Ocena toksyczności dla płodu przeprowadzona na szczurach, myszach i królikach wykazała, że dawki toksyczne dla samic ciężarnych powodowały obumarcie płodu oraz opóźnienie jego rozwoju. Dawki poniżej progu toksyczności matczynej nie wpływały negatywnie na rozwój poporodowy potomstwa, co sugeruje, że toksyczność płodowa jest wtórna do toksyczności matczynej, a nie wynikiem bezpośredniego działania teratogennego diklofenaku. Podsumowując, diklofenak potasowy wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z innymi NLPZ, z dominującym ryzykiem gastrotoksyczności oraz potencjalnym wpływem na funkcje rozrodcze i rozwój płodu przy dawkach toksycznych dla matki.
bezpieczeństwo farmakologiczne, dane przedkliniczne, diklofenak potasowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, hamowanie owulacji, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obumarcie płodu, opóźnienie rozwoju płodu, owrzodzenie przewodu pokarmowego, profil toksyczności, rozwój embrionalny, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, zaburzenie implantacji zarodka, zakrzepica serca, zmiany patologiczne - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), został szeroko przebadany w badaniach przedklinicznych pod kątem toksyczności, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozrodczość. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla diklofenaku sodowego wynosiło powyżej 225 mg/kg (domięśniowo u szczurów) i powyżej 250 mg/kg (domięśniowo u myszy), a po podaniu doustnym 150 mg/kg u szczurów i 390 mg/kg u myszy. Przewlekła toksyczność dotyczyła głównie uszkodzeń przewodu pokarmowego, obserwowanych po dawkach doustnych powyżej 0,5-2,0 mg/kg. W dwuletnich badaniach na szczurach wykazano zależny od dawki wzrost częstości zakrzepicy serca. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka przy dawkach terapeutycznych. Wpływ na rozrodczość obejmował hamowanie owulacji, zaburzenia implantacji, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego oraz dystocję, głównie przy dawkach toksycznych dla matki. Diklofenak stosowany miejscowo (żel, krople do oczu) charakteryzuje się dobrą tolerancją, bez działania fototoksycznego, uczulającego czy drażniącego.
antagonista receptora H2, badanie przedkliniczne, diklofenak sodowy, dystocja, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, genotoksyczność, hamowanie owulacji, hipergastrynemia, hiperplazja komórek ECL, inhibitor pompy protonowej, inhibitor syntezy prostaglandyn, krople do oczu, mutagenność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przewód tętniczy, rakowiak, toksyczność, toksyczność ostra, tworzenie łożyska, zaburzenie implantacji, zakrzepica serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dicuno 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku potasowego wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza przy przewlekłym stosowaniu, obejmujące zmiany patologiczne i owrzodzenia w przewodzie pokarmowym oraz zależny od dawki wzrost częstości zakrzepicy serca u szczurów w badaniu 2-letnim. Badania farmakologiczne nie ujawniły innych istotnych zagrożeń dla układów fizjologicznych, a testy genotoksyczności i rakotwórczości nie wskazały na ryzyko mutagenne czy nowotworowe. W kontekście reprodukcji, diklofenak wykazuje negatywny wpływ na owulację, implantację zarodka, wczesny rozwój embrionalny, a także wydłuża okres ciąży i czas porodu, co wymaga ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym i w ciąży.
badanie farmakologiczne, bezpieczeństwo farmakoterapii, diklofenak potasowy, genotoksyczność, hamowanie owulacji, obumarcie płodu, opóźnienie rozwoju, owrzodzenie przewodu pokarmowego, rakotwórczość, rozwój embrionalny, ryzyko sercowo-naczyniowe, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie błony śluzowej, zaburzenie implantacji zarodka, zaburzenie rozwoju embrionalnego, zakrzepica serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diclaner 75 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku obejmowały ocenę farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka poza znanymi efektami opisanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego. W badaniach przewlekłej toksyczności dominowały zmiany patologiczne i owrzodzenia przewodu pokarmowego. Szczególnie istotne jest dwuletnie badanie toksyczności u szczurów, gdzie zaobserwowano zależny od dawki wzrost częstości zakrzepicy serca, co ma znaczenie dla oceny bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego przy długotrwałym stosowaniu diklofenaku.
bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, dawka toksyczna, diklofenak, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowy, śmierć płodu, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, zaburzenie implantacji, zahamowanie owulacji, zahamowanie wzrostu płodu, zakrzepica serca, zmiana patologiczna