Właściwości farmakokinetyczne
Esotkaleno 2,5 mg

Prednizon, substancja czynna leku Esotkaleno, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Kluczowym etapem jest metabolizm wątrobowy podczas pierwszego przejścia, gdzie 80-100% prednizonu ulega konwersji do aktywnego metabolitu prednizolonu. Prednizolon wiąże się odwracalnie z białkami osocza, głównie transkortyną i albuminami, co reguluje biodostępność wolnej frakcji leku. Metabolizm prednizolonu odbywa się głównie przez glukuronidację (70%) i siarczanowanie (30%), a powstające metabolity są nieaktywne hormonalnie. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki w postaci metabolitów, z minimalnym wydalaniem niezmienionego leku.

Wskazania
  1. alergiczne zapalenie naczyń
  2. alergiczne zapalenie spojówek
  3. alergiczny nieżyt nosa
  4. alergiczny wyprysk kontaktowy
  5. artropatia enteropatyczna
  6. astma oskrzelowa
  7. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna
  8. autoimmunologiczne zapalenie wątroby
  9. chłoniak nieziarniczy
  10. choroba Addisona
  11. choroba Behçeta
  12. choroba Hodgkina
  13. choroba Leśniowskiego-Crohna
  14. choroba Waldenströma
  15. eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń
  16. eozynofilowe zapalenie powięzi
  17. erytrodermia
  18. gruźlica płuc
  19. gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
  20. guz rzekomy oczodołu
  21. guzkowe zapalenie tętnic
  22. hiperkalcemia w pierwotnych chorobach złośliwych
  23. idiopatyczna plamica małopłytkowa
  24. idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe
  25. katar sienny
  26. łagodny pemfigoid błony śluzowej
  27. liniowa dermatoza IgA
  28. liszaj ruberowy osutka
  29. liszajec herpetiformis
  30. łupież rubra mieszkowy
  31. łuszczyca krostkowa
  32. łuszczycowe zapalenie stawów
  33. mieszane choroby tkanki łącznej
  34. młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
  35. myasthenia
  36. naczyniak jamisty
  37. neuropatia nerwu wzrokowego
  38. niedobór ACTH
  39. niewydolność kory nadnerczy
  40. obrzęk Quinckego
  41. obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej
  42. odrzucenie przeszczepu
  43. olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic
  44. oparzenia zasadowe
  45. oparzenie przełyku
  46. opryszczka ciężarnych
  47. orbitopatia endokrynologiczna
  48. ostra białaczka limfoblastyczna
  49. ostre zapalenie pęcherzyków płucnych
  50. paliatywna terapia chorób nowotworowych
  51. parałuszczyca
  52. pęcherzyca zwykła
  53. pemfigoid pęcherzowy
  54. piodermia zgorzelinowa
  55. podostry skórny toczeń rumieniowaty
  56. pokrzywka
  57. polimialgia reumatyczna
  58. polineuropatia związana z gammapatią monoklonalną
  59. profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych cytostatykami
  60. profilaktyka zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków
  61. przewlekła białaczka limfatyczna
  62. przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc
  63. przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne
  64. przewlekłe zapalenie rzęs
  65. przewlekły tarczowaty toczeń rumieniowaty
  66. przewlekły zespół Guillaina-Barrégo
  67. reakcja Jarischa-Herxheimera
  68. reakcje anafilaktoidalne
  69. reaktywne zapalenie stawów
  70. reumatoidalne zapalenie stawów
  71. rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  72. rumień guzowaty
  73. sarkoidoza
  74. śródmiąższowe choroby płuc
  75. śródmiąższowe zapalenie rogówki
  76. stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami
  77. stany toksyczne w ciężkich chorobach zakaźnych
  78. stwardnienie rozsiane
  79. submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  80. szpiczak mnogi
  81. toczeń rumieniowaty układowy
  82. toksyczna rozpływna martwica naskórka
  83. twardzina układowa
  84. uogólniona ostra osutka krostkowa
  85. usunięcie nadnerczy
  86. wielopostaciowy rumień wysiękowy
  87. wrodzone pęcherzowe oddzielanie się naskórka
  88. wrzodziejące zapalenie jelita grubego
  89. wyprysk atopowy
  90. wyprysk bakteryjny
  91. wyprysk kontaktowy
  92. wysypki polekowe
  93. zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc
  94. zapalenie błony naczyniowej oka
  95. zapalenie nadtwardówki
  96. zapalenie rogówki
  97. zapalenie serca w gorączce reumatycznej
  98. zapalenie skórno-mięśniowe
  99. zapalenie stawów kręgosłupa
  100. zapalenie stawów w sarkoidozie
  101. zapalenie tętnicy skroniowej
  102. zapalenie twardówki
  103. zapalenie wielomięśniowe
  104. zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc
  105. zespół nadnerczowo-płciowy
  106. zespół Sézary'ego
  107. zespół Sweeta
  108. zespół Tolosa-Hunta
  109. zespół Westa
  110. ziarniniakowatość Wegenera
  111. ziarniniakowe zapalenie warg
  112. zwłóknienie płuc
Substancja czynna

Właściwości farmakokinetyczne prednizonu

Prednizon, substancja czynna produktu leczniczego Esotkaleno, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, obejmującymi procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania leku z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości, istotny dla prawidłowego stosowania tego glikokortykosteroidu w praktyce klinicznej.1

Wchłanianie

Po podaniu doustnym prednizon charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie substancji czynnej w surowicy krwi (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, w przedziale czasowym od 1 do 2 godzin po przyjęciu leku.2

Pierwszy pasaż przez wątrobę

Istotnym etapem w farmakokinetyce prednizonu jest jego przejście przez wątrobę podczas pierwszego pasażu. W trakcie tego procesu aż 80-100% prednizonu ulega przemianie do aktywnego metabolitu – prednizolonu. Jest to kluczowy etap bioaktywacji leku, gdyż to prednizolon stanowi główną formę biologicznie czynną.3

Wiązanie z białkami osocza

Po przejściu do krwiobiegu, prednizolon wiąże się odwracalnie z białkami osocza. Głównymi białkami transportującymi ten lek są transkortyna (specyficzne białko wiążące kortykosteroidy) oraz albuminy osocza. Wiązanie to ma charakter odwracalny, co wpływa na biodostępność wolnej, aktywnej frakcji leku.4

Metabolizm

Prednizolon podlega intensywnym procesom metabolicznym, głównie w wątrobie. Procesy te przebiegają dwoma głównymi szlakami:5

Dodatkowo, prednizolon częściowo przekształca się w inne metabolity, takie jak 11ß,17ß-dihydroksyandrosta-1,4-dien-3-on oraz 1,4-pregnadien-20-ol. Warto podkreślić, że powstające metabolity nie wykazują aktywności hormonalnej, co oznacza, że nie przyczyniają się do działania terapeutycznego leku.6

Wydalanie

Metabolity prednizonu są wydalane z organizmu głównie przez nerki. Jedynie minimalna ilość niezmienionego prednizonu lub prednizolonu pojawia się w moczu, co świadczy o intensywnym metabolizmie leku przed jego eliminacją z organizmu.7

Parametry farmakokinetyczne

Okres półtrwania prednizonu w fazie eliminacji z osocza wynosi około 3 godzin w warunkach prawidłowej funkcji wątroby. Ten parametr ulega znaczącemu wydłużeniu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, co może wymagać dostosowania dawkowania leku w tej grupie chorych.8

Czas działania

Istotną cechą farmakokinetyki prednizonu jest fakt, że czas jego działania farmakologicznego jest znacząco dłuższy niż okres utrzymywania się leku w surowicy. Po zastosowaniu średnich dawek efekt terapeutyczny utrzymuje się przez okres od 18 do 36 godzin, co ma istotne znaczenie przy ustalaniu schematu dawkowania.9

Parametr farmakokinetyczny Wartość
Wchłanianie po podaniu doustnym Szybkie i niemal całkowite
Czas osiągnięcia stężenia maksymalnego 1-2 godziny
Metabolizm w pierwszym przejściu przez wątrobę 80-100% prednizonu przekształcane do prednizolonu
Główne szlaki metaboliczne Glukuronidacja (70%), siarczanowanie (30%)
Wiązanie z białkami osocza Odwracalne wiązanie z transkortyną i albuminami
Okres półtrwania w fazie eliminacji Około 3 godziny (wydłużony w ciężkich zaburzeniach wątroby)
Czas działania terapeutycznego 18-36 godzin (przy średnich dawkach)
Droga wydalania Głównie przez nerki w postaci metabolitów
  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl