Dawkowanie i sposób podawania
Esotkaleno 10 mg

Preparat Esotkaleno, zawierający prednizon, wymaga indywidualnego doboru dawki w zależności od rodzaju i nasilenia choroby oraz odpowiedzi pacjenta na glikokortykosteroidy. Początkowo stosuje się duże dawki, zwłaszcza w ostrych stanach, które następnie redukuje się do dawki podtrzymującej zwykle w zakresie 5-15 mg/dobę. W terapii substytucyjnej zalecane dawki wynoszą 5-7,5 mg/dobę, podzielone na dwie dawki (rano i w południe lub wieczorem w zespole nadnerczowo-płciowym). W sytuacjach stresowych dawkę prednizonu można zwiększyć nawet do 50 mg/dobę, a w przypadku dużego obciążenia fizycznego – 2-10-krotnie. Dawkowanie u dorosłych obejmuje zakres od bardzo małych dawek (1,5-7,5 mg/dobę) do dawek dużych (80-100 mg/dobę, do 250 mg w wyjątkowych przypadkach), z uwzględnieniem masy ciała (od 0,25 do 3,0 mg/kg/dobę). U dzieci dawkowanie opiera się na masie ciała, z dawkami od 0,25 mg/kg/dobę (dawka podtrzymująca) do 3 mg/kg/dobę (duża dawka), z zaleceniem prowadzenia terapii naprzemiennie lub z przerwami w okresie wzrostu.

Wskazania
  1. alergiczne zapalenie naczyń
  2. alergiczne zapalenie spojówek
  3. alergiczny nieżyt nosa
  4. alergiczny wyprysk kontaktowy
  5. artropatia enteropatyczna
  6. astma oskrzelowa
  7. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna
  8. autoimmunologiczne zapalenie wątroby
  9. chłoniak nieziarniczy
  10. choroba Addisona
  11. choroba Behçeta
  12. choroba Hodgkina
  13. choroba Leśniowskiego-Crohna
  14. choroba Waldenströma
  15. choroby ziarniniakowe
  16. ciężkie postacie kataru siennego
  17. czynne reumatoidalne zapalenie stawów
  18. egzema
  19. eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń
  20. eozynofilowe zapalenie powięzi
  21. erytrodermia
  22. gruźlica płuc
  23. gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
  24. guzkowe zapalenie tętnic
  25. hiperkalcemia w pierwotnych chorobach złośliwych
  26. idiopatyczna plamica małopłytkowa
  27. idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe
  28. łagodny pemfigoid błony śluzowej
  29. liniowa dermatoza IgA
  30. liszaj ruberowy osutka
  31. liszajec herpetiformis
  32. łupież rubra mieszkowy
  33. łuszczyca krostkowa
  34. łuszczycowe zapalenie stawów
  35. mieszane choroby tkanki łącznej
  36. młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
  37. myasthenia
  38. naczyniak jamisty
  39. niedobór ACTH
  40. niewydolność kory nadnerczy
  41. obrzęk Quinckego
  42. obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej
  43. olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic
  44. oparzenia zasadowe
  45. oparzenie przełyku
  46. opryszczka ciężarnych
  47. ostra białaczka limfoblastyczna
  48. ostra przerywana trombocytopenia
  49. ostre zapalenie pęcherzyków płucnych
  50. paliatywna terapia chorób nowotworowych
  51. parałuszczyca
  52. pęcherzyca zwykła
  53. pemfigoid pęcherzowy
  54. piodermia zgorzelinowa
  55. podostry skórny toczeń rumieniowaty
  56. polimialgia reumatyczna
  57. polineuropatia związana z gammapatią monoklonalną
  58. profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych cytostatykami
  59. profilaktyka zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków
  60. przewlekła białaczka limfatyczna
  61. przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc
  62. przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne
  63. przewlekłe zapalenie rzęs
  64. przewlekły tarczowaty toczeń rumieniowaty
  65. przewlekły zespół Guillaina-Barrégo
  66. reakcja Jarischa-Herxheimera
  67. reakcje alergiczne
  68. reakcje anafilaktoidalne
  69. reaktywne zapalenie stawów
  70. rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  71. rumień guzowaty
  72. sarkoidoza
  73. śródmiąższowe choroby płuc
  74. śródmiąższowe zapalenie rogówki
  75. stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami
  76. stwardnienie rozsiane
  77. submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek
  78. szpiczak mnogi
  79. toczeń rumieniowaty układowy
  80. toksyczna rozpływna martwica naskórka
  81. twardzina układowa
  82. uogólniona ostra osutka krostkowa
  83. usunięcie nadnerczy
  84. wielopostaciowy rumień wysiękowy
  85. wrodzone pęcherzowe oddzielanie się naskórka
  86. wrzodziejące zapalenie jelita grubego
  87. wyprysk atopowy
  88. wyprysk bakteryjny
  89. wyprysk kontaktowy
  90. wysypki polekowe
  91. zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc
  92. zapalenie błony naczyniowej oka
  93. zapalenie nadtwardówki
  94. zapalenie rogówki
  95. zapalenie serca w gorączce reumatycznej
  96. zapalenie skórno-mięśniowe
  97. zapalenie stawów kręgosłupa
  98. zapalenie stawów w sarkoidozie
  99. zapalenie tętnicy skroniowej
  100. zapalenie twardówki
  101. zapalenie wielomięśniowe
  102. zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc
  103. zespół nadnerczowo-płciowy
  104. zespół Sézary'ego
  105. zespół Sweeta
  106. zespół Tolosa-Hunta
  107. zespół Westa
  108. ziarniniakowatość Wegenera
  109. ziarniniakowe zapalenie warg
  110. zwłóknienie płuc
Substancja czynna

Dawkowanie leku Esotkaleno (prednizon)

Dobór odpowiedniej dawki preparatu Esotkaleno uzależniony jest od rodzaju i nasilenia choroby oraz indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie glikokortykosteroidami. Zazwyczaj stosuje się relatywnie duże dawki początkowe, które powinny być znacząco wyższe w ostrych, ciężkich stanach chorobowych niż w przewlekłych schorzeniach. W zależności od uzyskanej odpowiedzi klinicznej i objawów obserwowanych u pacjenta, dawkę podtrzymującą można zredukować do najmniejszej skutecznej, która zwykle wynosi od 5 do 15 mg prednizonu na dobę, podawanego z różną częstotliwością. W przypadku chorób przewlekłych często konieczne jest długotrwałe utrzymywanie małych dawek podtrzymujących.1

Kategorie dawkowania w zależności od wskazania leczniczego

Leczenie substytucyjne (po zakończeniu wzrostu)

W terapii substytucyjnej zaleca się podawanie od 5 do 7,5 mg prednizonu na dobę, podzielone na dwie pojedyncze dawki – rano i w południe, natomiast w przypadku zespołu nadnerczowo-płciowego rano i wieczorem. Dawka wieczorna w zespole nadnerczowo-płciowym ma na celu redukcję nocnego wzrostu ACTH, co przeciwdziała przerostowi kory nadnerczy. W razie potrzeby wskazane jest dodatkowe podanie mineralokortykoidu (fludrokortyzonu). Należy pamiętać, że w przypadku dużego obciążenia fizycznego (np. uraz, operacja), współistniejących infekcji itp. może być konieczne zwiększenie dawki 2-3-krotnie, a w przypadku ekstremalnego obciążenia (np. poród) nawet 10-krotnie.2

Stany stresowe po długotrwałym leczeniu glikokortykosteroidami

W przypadku stanów stresowych u pacjentów po długotrwałej terapii glikokortykosteroidami zaleca się podanie do 50 mg prednizonu na dobę, najszybciej jak to możliwe, a następnie stopniowe zmniejszanie dawki w ciągu kilku dni.3

Dawkowanie u dorosłych w farmakoterapii

Poniżej przedstawiono szczegółowe wytyczne dotyczące dawkowania preparatu Esotkaleno u pacjentów dorosłych, zgodne z aktualną literaturą medyczną:4

Rodzaj dawki Dawka w mg/dobę Dawka w mg/kg masy ciała/dobę
Duża 80 – 100 (do 250) 1,0 – 3,0
Średnia 40 – 80 0,5 – 1,0
Mała 10 – 40 0,25 – 0,5
Bardzo mała 1,5 – 7,5 (do 10)
Chemioterapia skojarzona Według schematu dawkowania „e” (SD: e)

Zazwyczaj całkowitą dawkę dobową należy przyjmować wcześnie rano, między godziną 6:00 a 8:00 (terapia okołodobowa). Jednakże, w zależności od schorzenia, duże dawki dobowe można również podzielić na 2 do 4 dawek pojedynczych, a średnie dawki dobowe na 2 do 3 dawek.5

Dawkowanie u dzieci

U pacjentów pediatrycznych dawkowanie prednizonu opiera się przede wszystkim na masie ciała:6

Rodzaj dawki Dawka w mg/kg masy ciała/dobę
Duża 2 – 3
Średnia 1 – 2
Dawka podtrzymująca 0,25

Uwaga: U dzieci będących w okresie wzrostu terapię należy prowadzić naprzemiennie lub, jeśli to możliwe, z przerwami. Tylko w szczególnych przypadkach (np. w zespole Westa) można odstąpić od tego zalecenia.7

Zasady redukcji dawki

Po uzyskaniu pożądanego efektu klinicznego, w zależności od choroby podstawowej, należy rozpocząć stopniowe zmniejszanie dawki. W przypadku podziału dawki dobowej na kilka dawek pojedynczych, w pierwszej kolejności zmniejsza się dawkę wieczorną, a następnie ewentualnie dawkę południową. Początkowo redukcję dawki przeprowadza się w większych krokach, a następnie, gdy osiągnie się dawkę około 30 mg/dobę, stosuje się mniejsze zmniejszenia. Decyzję o całkowitym odstawieniu leku lub konieczności utrzymania dawki podtrzymującej podejmuje się na podstawie stanu klinicznego pacjenta.8

Poniżej przedstawiono szczegółowe wytyczne dotyczące redukcji dawki przy jednoczesnym monitorowaniu aktywności choroby:

Aktualna dawka Sposób redukcji
powyżej 30 mg/dobę zmniejszenie o 10 mg co 2-5 dni
od 30 do 15 mg/dobę zmniejszenie o 5 mg co tydzień
od 15 do 10 mg/dobę zmniejszenie o 2,5 mg co 1-2 tygodnie
od 10 do 6 mg/dobę zmniejszenie o 1 mg co 2-4 tygodnie
poniżej 6 mg/dobę zmniejszenie o 0,5 mg co 4-8 tygodni

Ważne: Duże i najwyższe dawki, które były podawane przez krótki okres (kilka dni), można odstawić bez stopniowej redukcji, w zależności od choroby podstawowej i odpowiedzi klinicznej.9

Schemat dawkowania „e” (SD: e) w onkologii

Terapię preparatem Esotkaleno w ramach chemioterapii skojarzonej we wskazaniach onkologicznych należy prowadzić zgodnie z aktualnie obowiązującymi protokołami leczenia. W leczeniu onkologicznym prednizon zwykle podawany jest w pojedynczej dawce, bez zmniejszania dawki pod koniec kuracji.10

Poniżej przedstawiono przykłady dawkowania prednizonu w ustalonych protokołach chemioterapii:

  • Chłoniak nieziarniczy:
    • schemat CHOP: prednizon 100 mg/m², dzień 1-5
    • schemat COP: prednizon 100 mg/m², dzień 1-5
  • Przewlekła białaczka limfocytowa: „Schemat Knospe”, prednizon 75/50/25 mg, dzień 1-3
  • Choroba Hodgkina: schemat COPP-ABVD, prednizon 40 mg/m², dzień 1-14
  • Szpiczak mnogi: „schemat Alexanian”, prednizon 2 mg/kg masy ciała, dzień 1-4

11

Sposób podawania leku Esotkaleno

Tabletki Esotkaleno należy przyjmować podczas posiłku lub bezpośrednio po nim, najlepiej po śniadaniu. Lek należy połykać w całości, bez rozgryzania, popijając odpowiednią ilością płynu.12

Przy rozpoczynaniu farmakoterapii lekiem Esotkaleno lekarz powinien rozważyć, czy możliwa jest alternatywna terapia innym produktem leczniczym. W zależności od choroby podstawowej, po uzyskaniu satysfakcjonujących wyników terapeutycznych, dawkę należy stopniowo zmniejszyć do dawki podtrzymującej lub przerwać leczenie, monitorując w razie potrzeby mechanizm sprzężenia zwrotnego nadnerczy.13

Modyfikacje dawkowania w szczególnych przypadkach

W przypadku pacjentów z niedoczynnością tarczycy lub marskością wątroby stosunkowo małe dawki mogą być wystarczające lub konieczne może być zmniejszenie standardowej dawki leku Esotkaleno.14

Dostępne moce produktu Esotkaleno

Produkt leczniczy Esotkaleno dostępny jest w postaci tabletek o następujących mocach: 1 mg, 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 20 mg, 25 mg, 30 mg oraz 50 mg. Wszystkie tabletki posiadają linię podziału, dzięki czemu można je podzielić na równe dawki, co umożliwia precyzyjne dopasowanie schematu dawkowania do indywidualnych potrzeb pacjenta.15

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl