pierwotny rak wątrobowokomórkowy

Pierwotny rak wątrobowokomórkowy (hepatocellular carcinoma, HCC) jest najczęstszym typem pierwotnego nowotworu złośliwego wątroby, stanowiącym około 80% wszystkich przypadków raka wątroby. Wywodzi się z hepatocytów i charakteryzuje się wysoką złośliwością oraz niekorzystnym rokowaniem.

Głównymi czynnikami ryzyka rozwoju HCC są: marskość wątroby (obecna w 80-90% przypadków), przewlekłe zakażenie wirusami HBV i HCV, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, aflatoksyny, nadużywanie alkoholu oraz schorzenia metaboliczne jak hemochromatoza. Częstość występowania HCC znacząco różni się geograficznie, z najwyższą zachorowalnością w Azji Wschodniej i Afryce Subsaharyjskiej.

Diagnostyka pierwotnego raka wątrobowokomórkowego opiera się na badaniach obrazowych (USG, CT, MRI z kontrastem), markerach biochemicznych (alfa-fetoproteina) oraz biopsji wątroby w wybranych przypadkach. Charakterystyczny dla HCC jest wzorzec wzmocnienia kontrastowego w fazie tętniczej z wypłukiwaniem w fazie żylnej i opóźnionej.

Leczenie HCC zależy od stopnia zaawansowania nowotworu, wydolności wątroby i stanu ogólnego pacjenta. Obejmuje metody potencjalnie radykalne (resekcja chirurgiczna, przeszczepienie wątroby, ablacja), terapie lokoregionalne (chemoembolizacja przeztętnicza) oraz leczenie systemowe (sorafenib, lenvatinib, immunoterapia). Wczesne wykrycie choroby poprzez programy nadzoru u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka znacząco poprawia rokowanie.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl